جوزپه روسی، مهاجم ایتالیایی-آمریکایی که روزگاری امید اول فوتبال ایتالیا بود، یکی از چهرههای فراموشنشدنی فوتبال معاصر محسوب میشود. او اخیراً از چالشها و تجربیات دوران نوجوانی خود در پارما و سپس انتقال به منچستریونایتد خاطراتی بیان کرده که برای علاقهمندان به فوتبال میتواند الهامبخش باشد.
اشکهای شبانه در پارما؛ شروعی پر از چالش برای روسی
روسی در سن ۱۲ سالگی به آکادمی پارما پیوست. او اعتراف میکند که آمادگی روحیِ دوری از خانواده و زندگی جدید در ایتالیا را نداشته است. او میگوید: «به هیچ وجه نمیخواستم بروم، اما نمیخواستم پدرم را ناامید کنم. پدرم و من به سالساماجوره نقل مکان کردیم، ولی مادرم و خواهرم در آمریکا ماندند. به شدت دلتنگ شده بودم، دوستانی نداشتم و معلمانم هم کمک خاصی به من نمیکردند. شبها فقط گریه میکردم تا زمانی که مادرم به ملاقاتم آمد. تنها پناه من زمین فوتبال بود.»
تجربه متفاوت در منچستریونایتد و آشنایی با فرگوسن
با انتقال به منچستریونایتد در ۱۷ سالگی، روسی وارد دنیای جدیدی شد. او میگوید: «سر آلکس فرگوسن شخصیتی مقتدر و در عین حال پدرانه داشت. او واقعاً به بازیکنان جوان بها میداد و میتوانست به شکل فوقالعادهای آنها را هم از نظر فنی و هم اخلاقی رشد دهد. فرگوسن با قوانین و ارزشهای مشخصی، ما جوانها را قوی و با اعتماد به نفس بزرگ میکرد.»
روسی اضافه میکند: «تمرینات در یونایتد کاملاً متفاوت و با شدت، بیرحمی و سرعتی باورنکردنی بود. هیچ دوستی در تمرین نبود؛ فقط زورآزمایی و رقابت. من چون از نظر فیزیکی از بقیه عقب بودم، مجبور بودم با تکنیک و هوشمندی جبران کنم.»
خاطرهای ناگفته از روی کین
یکی از جالبترین خاطرات روسی، حضورش در ماجرایی است که روی کین، کاپیتان سابق یونایتد، در کتاب خاطراتش تعریف کرده است. کین نوشته که به خاطر پاس ندادن یک بازیکن جوان ایتالیایی در تمرین عصبانی شده، اما آن بازیکن به جای پاسخ شفاهی، فقط با نگاه چالشی پاسخ داده است و همین نگاه باعث احترام و دستی که کین با او داده بود شد. روسی فاش میکند: «آن بازیکن من بودم اما راستش را بخواهید اصلاً یادم نمیآید! ظاهراً انقدر غرق هدفم بودم که متوجه نشدم چطور با نگاه حرف زدم.»
پایان دوران حرفهای و بزرگداشت "روز پپیتو"
روسی، که سالها برای تیمهای مطرحی همچون منچستریونایتد، فیورنتینا و ویارئال بازی کرده و بارها به خاطر مصدومیتهای متوالی از فرم ایدهآل دور شده بود، به تازگی طی مراسمی ویژه به نام "روز پپیتو" در استادیوم آرتمیو فرانکی از فوتبال خداحافظی کرد. این مراسم، تجلیل از کارنامه پر فراز و نشیب یکی از مهاجمان خاص فوتبال ایتالیا بود.
جوزپه روسی با همه سختیها و لحظات تلخ و شیرین، داستانی الهامبخش برای جوانان فوتبالیست ایرانی و علاقهمندان به ورزش است تا نشان دهد با استعداد و اراده حتی در سختترین شرایط نیز میتوان به قلهها رسید.
ارسال دیدگاه