در تاریخ ورزش حرفهای، کمتر مسابقهای به اندازه دیدار بیلی جین کینگ و بابی ریگز در ۲۰ سپتامبر ۱۹۷۳ شهرت یافته است. این رقابت که در ورزشگاه آسترودوم هوستون برگزار شد، فقط یک مسابقه تنیس نبود، بلکه به یک رویداد اجتماعی و سیاسی تبدیل شد که بازتاب آن تا به امروز احساس میشود.
بیلی جین کینگ، قهرمان ۲۹ ساله و شناخته شده تنیس زنان، در برابر بابی ریگز ۵۵ ساله قرار گرفت؛ کسی که همواره با اظهارات جنجالی علیه زنان، جو را ملتهبتر میکرد. ریگز به خاطر دیدگاههای افراطی خود در خصوص برتری مردان بر زنان شهرت داشت و با حمله به دستاوردهای زنان در تنیس و مقایسه آنها با سبک بازی مردان، عملاً این نبرد را به عنوان نماد «برابری جنسیتی» بدل کرد.
برخلاف اکثر مسابقات تنیس زنان، این دیدار بهصورت پنج ست انجام شد؛ تصمیمی که اهمیت و بار روانی این رویارویی را بیشتر کرد. با وجود فشار روانی بالا و هیاهوی رسانهای، بیلی جین کینگ توانست با نتیجه سه ست متوالی (۶-۴، ۶-۳، ۶-۳) پیروز شود. پیروزی کینگ نه تنها افتخار ورزشی او را چند برابر کرد، بلکه پیام مثبتی برای میلیونها زن و دختر در سراسر جهان بود.
این رویداد چونان پاسخی به تبعیضهای فراگیر آن دوران تلقی شد؛ دورانی که جایزه تنیس بازان زن به مراتب کمتر از مردان بود و جامعه نگاه کوچکتری به تواناییهای زنان در ورزش داشت. بیلی جین کینگ و هشت زن دیگر، با تشکیل «نُه اورجینال» و تأسیس انجمن تنیس زنان (WTA) در همان سال، مسیر حرفهای زنان را متحول کردند.
تا امروز، این مسابقه الهامبخش نسلهای بعد از ورزشکاران زن و حامیان برابری شده است. خود بیلی جین کینگ بعدها گفته بود: «این فقط یک مسابقه تنیس نبود؛ نماینده برابری، آزادی و حق برابر برای دستمزد برابر بود.» بیدلیل نیست که همیشه از او نه فقط به عنوان یک تنیسباز، بلکه یک مبارز پرافتخار یاد میشود.
Insert Comment