در سالهای اخیر استخدام مربیان جوان بریتانیایی در باشگاههای بزرگ فوتبال انگلستان با تردید و حتی انتقاد بسیاری از هواداران و رسانهها روبهرو شده است. نمونه اخیر، انتصاب لیام روزنیور به عنوان سرمربی چلسی بود که بسیاری، نه تنها سابقه کاری او بلکه حتی سبک پوشش او را نیز زیر سوال بردند. با این وجود، شروع کار او در چلسی با پنج پیروزی از هفت بازی بسیار موفقیتآمیز بوده است.
با وجود شکست مقابل آرسنال در نیمهنهایی جام کارابائو، باید توجه داشت که شرایط سرمربیان باشگاههای بزرگ با یکدیگر بسیار متفاوت است. میکل آرتتا در آرسنال به لطف حمایت مستمر و سرمایهگذاری زیاد توانسته تیمی مدعی در سطح اروپا بسازد. اما کسب تجربه در لیگهای پایینتر مهمترین ابزاری است که مربیان جوانی مثل روزنیور، ادی هاو و کیت اندروز برای روبهرویی با چالشهای مدیریتی در تیمهای بزرگ دارند.
در گذشته، اغلب باشگاههای انگلیسی توسط مربیان بومی مانند باب پیسلی، الکس فرگوسن، برایان کلاوف و بابی رابسون هدایت میشدند. این مربیان پس از کسب تجربه در لیگهای پایینتر رفتهرفته به بالاترین سطح رفتند و باشگاه خود را به موفقیت رساندند. اما ورود مربیان خارجی از دهه ۹۰ میلادی به بعد باعث شد فرصتهای کمتری به مربیان بومی جوان داده شود.
نمونه بارز موفقیت از لیگ پایینتر، ادی هاو است که کار خود را از لیگ دو با بورنموث آغاز کرد و به یکی از موفقترین مربیان انگلیسی تبدیل شد. تجربه مدیریت در تیمهایی با امکانات کمتر، فشار مالی و کمبود بازیکنان ستاره، باعث پختگی شخصیتی مربیان میشود و آنها را برای مواجهه با شرایط سخت و انتقادات آماده میکند.
بررسی رویکرد مدیریتی در آکادمیها نشان میدهد آموزش تئوری به تنهایی کافی نیست؛ تجربه واقعی رقابت، انتقاد هواداران، مدیریت حاشیهها و فشار نتیجه برای رشد و تثبیت یک مربی کاملاً ضروری است. از همین رو، بسیاری از کارشناسان فوتبال انگلیس معتقدند که مربیان جوان بریتانیایی ابتدا باید در لیگهای پایینتر تواناییهای خود را اثبات کنند تا در لیگ برتر نیز فرصت بیشتری برای درخشش داشته باشند.
در نهایت، داوری درباره توانایی مربیان باید بر اساس عملکرد و شایستگی آنها باشد، نه صرفاً پیشداوری یا تمایل مالکان خارجی باشگاهها به جذب نامهای خارجی. موفقیت مربیانی چون روزنیور و هاو نشان میدهد که بریتانیاییها نیز توان درخشش در بالاترین سطح را دارند؛ اگر فرصت داشته باشند.
Insert Comment