جام جهانی باشگاههای فوتبال در آمریکا آغاز شده و در حالی به اجرا درآمده که همواره بحثها و انتقادهای جدی درباره جایگاه و اهمیت این مسابقات، میان علاقهمندان و فعالان فوتبال مطرح میشود. برگزاری این تورنمنت در ایالات متحده، با توجه به مشکلات فروش بلیت و انتقادها به توجه به سلامت بازیکنان، بستر پرسشهای جدی را فراهم کرده است.
در ایران، تورنمنت جام جهانی باشگاهها را بسیاری با دیدهای انتقادی نگاه میکنند. در قیاس با تورنمنتهایی چون لیگ قهرمانان اروپا یا حتی جام جهانی ملی، جام باشگاهها در سطح توجه و هیجان عمومی جایگاه پایینتری دارد. یکی از دلایل این موضوع، عدم حضور تیمهای ایرانی و عدم امکان رقابت شانهبهشانه با بزرگان جهان است. با این حال، قدرت باشگاههای مطرح آمریکای جنوبی و اروپا و حضور نامهایی مانند مسی، امباپه و راموس، موجب جلب علاقه نسبی در میان فوتبالدوستان ایرانی شده است.
از سوی دیگر فیفا تلاش دارد این مسابقات را به عنوان نقطه عطفی در تاریخ فوتبال معرفی کند و میکوشد با ترفندهایی مانند کاهش قیمت بلیت یا برگزاری بازیها در ورزشگاههای بزرگ آمریکا، نگاههای بیشتری را به خود معطوف کند. اما انتقادات نسبت به هزینههای بالا، فشار بیش از حد بر بازیکنان و تقویم فشرده مسابقات ادامه دارد؛ موضوعی که مدیران لیگهای بزرگ اروپا و اتحادیه بازیکنان نیز بر آن تاکید دارند.
در فضای عمومی آمریکا هم به نظر میرسد، میزان تبلیغات و شور عمومی پایینتر از حد انتظار است و بسیاری منتظرند تا نتایج حضور ستارههایی مانند لیونل مسی سطح توجه را افزایش دهد. نگرانی نسبت به اینکه این تورنمنت صرفا به خاطر درآمدزایی برگزار میشود، هم میان فوتبالیستها و هم هواداران مطرح است و حتی در لیگ آمریکا، بازیکنان پیراهنهایی با مضمون اعتراض به نگاه «پول محور» مسابقات بر تن کردند.
در مجموع، هرچند جام جهانی باشگاهها با حضور تیمها و بازیکنان مطرح جهان برگزار میشود، اما محبوبیت و پذیرش عمومی آن، به ویژه در کشورهایی که باشگاههایشان حضور پررنگی ندارند ـ مانند ایران ـ پایینتر از مسابقات کلاسیک فوتبال است. به نظر میرسد این رقابت همچنان نیازمند زمان، تبلیغات هوشمندتر و تغییر رویکردها برای تثبیت جایگاه واقعی در تقویم فوتبال جهان باشد.
ارسال دیدگاه