تیم ملی فوتبال انگلیس، پس از کنارهگیری گرت ساوتگیت و روی کار آمدن توماس توخل، روزهای پرحاشیهای را تجربه میکند. دقیقاً یک سال تا جام جهانی باقی مانده و شکست تحقیرآمیز اخیر مقابل سنگال بسیاری از هواداران این تیم را به فکر فرو برده است که آیا انگلیس تحت هدایت توخل بهتر شده یا پسرفت کرده است؟
در دوران ساوتگیت، تیم انگلیس با وجود برخی نارضایتیها، به دو فینال متوالی جام ملتهای اروپا رسید و لحظاتی مثل گل آکروباتیک جود بلینگام، خاطرهساز شد. اما از زمان توخل نه تنها لحظه بزرگی شکل نگرفته، بلکه برنامه و هویت مشخصی هم دیده نمیشود. به عبارتی، هواداران نه پیشرفتی دیدهاند و حتی برخی معتقدند اوضاع بدتر هم شده است.
توخل با تصمیمهایی چون بازگرداندن هندرسان ۳۵ ساله و میدان دادن به برخی بازیکنان مسن، بسیاری را شگفتزده کرده است. بازی ضعیف کایل واکر، غیبت بازیکنان جوانتر و حتی پستهای عجیب برای بازیکنانی چون کورتیس جونز و ریس جیمز، باعث شده رسانهها شروع به پرسش از طرح و برنامه توخل کنند. مهمتر آنکه هنوز نقشه مشخصی هم از لحاظ فنی به چشم نمیخورد.
با این حال، نمیتوان فراموش کرد که انگلیس هر سه مسابقه مقدماتی جام جهانی را برده است. هری کین همچنان گلزنی میکند و ستارههایی همچون بلینگام و ساکا میتوانند با آمادگی بالا، تفاوتساز شوند. توخل نیز تأکید کرده که زمان کافی برای اصلاح نقاط ضعف وجود دارد و شرایط جام جهانی، متفاوت از یک بازی دوستانه در پایان فصل است.
در مجموع، با وجود دستاوردهای اولیه، انتظارات از تیم ملی بیشتر است و هواداران ایرانی هم با توجه به شناخت از فوتبال اروپا و تاریخچه انگلیس، این تیم را همیشه مدعی میدانند. اما تا زمان جام جهانی، توخل باید نشانههایی از پیشرفت، هماهنگی و اعتماد به نسل جوان را به نمایش گذاشته و از تصمیمات مبهم فاصله بگیرد. آیا یک سال زمان برای ترمیم و بازگشت به جمع مدعیان کافی خواهد بود؟ باید منتظر ماند و دید.
ارسال دیدگاه