رقابت میان لیدز یونایتد و منچستریونایتد یکی از دیرینهترین و پرشورترین دشمنیهای فوتبال انگلستان است؛ رقابتی که ریشههای آن تنها در مستطیل سبز نهفته نیست، بلکه در تاریخ، فرهنگ و حتی هویت دو شهر تجلی پیدا میکند.
حساسیت این دیدار به حدی است که به گفته سر الکس فرگوسن، هواداران لیدز در ورزشگاه الن رود فضای فوقالعاده خصمانهای برای تیم میهمان ایجاد میکنند؛ فضایی که به راحتی با هیچ دیدار دیگری، حتی جدال با لیورپول، قابل مقایسه نیست.
اگرچه برخی ریشه این دشمنی را به جنگ گلها در قرن پانزدهم نسبت میدهند، اما رقابت فوتبالی میان دو تیم، عمدتاً از دهه شصت میلادی و با اوجگیری هر دو باشگاه آغاز شد. انتقال بازیکنان مهمی چون جانی جایلز، گوردون استراخان، اریک کانتونا و دنیس اروین بین این دو تیم، این حساسیت را دوچندان کرد.
هواداران لیدز حتی در تزئینات محل کسب خود نیز رنگ قرمز را به نشانه نفرت از باشگاه منچستر حذف کردهاند. شکستهای منچستر در فینالهای تعیینکننده یا پیروزیهای تاریخی لیدز بر رقیب سالها در ذهن فوتبالدوستان این دو شهر میماند.
هرچند این رقابت فراز و نشیب زیادی داشته و به دلیل حضور متناوب لیدز در دستههای پایینتر، کمتر برگزار شده، اما هر بار که دو تیم مقابل یکدیگر قرار میگیرند، انگار زمان متوقف میشود و شور و هیجان، همه فضای فوتبال انگلیس را در بر میگیرد.
این بازیها برای هواداران به اندازهای اهمیت دارد که حتی کسب نتایج ضعیف در مجموع فصل نیز اگر با برد برابر رقیب همراه شود، میتواند به یک خاطره جاودانه بدل شود. برای فوتبالدوستان ایرانی نیز، شناخت این مدل رقایتها میتواند عمق و هویت فوتبال اروپا را ملموستر کند.
ارسال دیدگاه