حذف کامرون نوری، تنیسباز ۳۰ ساله بریتانیایی، از دور سوم اوپن استرالیا بار دیگر نشان داد که بریتانیا با وجود منابع مالی و ساختاری قابل توجه، در سطحی پایینتر از انتظار در سطح جهانی رقابت میکند.
نوری با وجود ثبات خوب در گرند اسلمها—حضور در مرحله سوم ۱۵ بار از ۲۰ گرند اسلم اخیر—همچنان عبور از مرز ۳۲ نفر برتر برایش دشوار بوده است. دیگر تنیسبازان بریتانیایی هم شرایط مشابهی دارند. در این دوره، تنها اما رادوکانو و آرتور فیری موفق به بردن یک بازی شدند و تنها هفت بریتانیایی در جدول اصلی حضور داشتند؛ عددی بسیار کمتر از کشورهایی مانند آمریکا (۳۸) و فرانسه (۱۷).
بهنظر میرسد مشکل اصلی تنیس بریتانیا عدم حضور بازیکنان کافی با کیفیت بالا در ردههای اصلی جهانی است. سازمان تنیس بریتانیا ادعا دارد عمق مناسبی در بین ردههای ۱۰۱ تا ۳۰۰ جهان دارد، اما در عمل، صعود بازیکنان به مراحل بالاتر رقابتها محدود بوده است.
اروپاییها سالها با ستارههایی مانند اندی ماری موفقیتهای بسیاری کسب کردند. اکنون پس از خداحافظی او، تنیس بریتانیا در تلاش برای یافتن چهرههای جدید است، اما مصدومیت جک دراپر و مشکلات سلامتی رادوکانو موجب تضعیف تیم شده است.
البته در بخش دونفره مردان، بریتانیا با داشتن چند بازیکن برتر و تیمهای موفق نمره مناسبی گرفته است، اما در بخش انفرادی، جای پیشرفت بسیار دارد.
جمعبندی: بریتانیا با وجود امکانات، بودجه و ساختار حرفهای، در زمینه پرورش تنیسبازان نخبه ویژه گرند اسلمها همچنان پایینتر از حد انتظار ظاهر شده است. آینده تنیس این کشور به برنامهریزی هدفمند و ایجاد بسترهای مناسب برای نسل جدید وابسته خواهد بود.
ارسال دیدگاه