در روزهایی که ناتینگهام فارست به دنبال بهبود اوضاع خود در لیگ برتر انگلیس بود، اخراج شان دایچ پس از تنها ۱۸ بازی، سروصدای زیادی به پا کرد. دایچ که ماه ژانویه نامزد جایزه مربی ماه شده بود، خیلی زود و تنها پس از دو ناکامی مقابل لیدز یونایتد و ولورهمپتون، از سمت خود برکنار شد.
در این مدت کوتاه، دایچ توانست ۶ پیروزی کسب کند و ۲۲ امتیاز بگیرد؛ آماری بهتر نسبت به مربیان قبلی فصل. او فارست را در جایگاه ۱۷ جدول باقی گذاشت که یک پله نسبت به زمان حضورش افزایش یافته بود. با این حال، ضعف بزرگ تیم در گلزنی ـ به ویژه پس از مصدومیت کریس وود ـ یکی از دلایل مهم نارضایتی هواداران بود. تیم تحت هدایت دایچ فقط ۲۵ گل در لیگ زد؛ تنها ولورهمپتون آماری ضعیفتر داشت.
عدم ارتباط موثر دایچ با بعضی ستارگان تیم و تردیدهایی در مورد روشهای تاکتیکی و تمرینات بدنی او نیز از عواملی بود که مدیریت باشگاه را به فکر تغییر انداخت. حتی پرسش از بازیکنان نشان داد که پشتیبانی کامل خود را از او ندارند.
در مجموع، شاید اخراج او اجتنابناپذیر بود اما سوال اصلی اینجاست که آیا دایچ فرصت کافی برای پیادهسازی افکارش داشت یا خیر. تصمیم مالک یونانی باشگاه، بحثهای زیادی را پیرامون آینده این تیم و سرنوشت مربیان در فوتبال انگلیس ایجاد کرده است.
به نظر شما آیا دایچ باید زمان بیشتری میداشت؟
ارسال دیدگاه