کارلوس آلکاراز با قهرمانی در اپن استرالیا نام خود را در تمامی جامهای گرند اسلم ثبت کرد و به جوانترین مردی تبدیل شد که موفق به کسب Career Grand Slam شده است. اما او پیش از همه این افتخارات، «کارلیتوس» از مورسیا بود که دوست ندارد با نام رسمی و جدی «کارلوس» خطاب شود.
آلکاراز که حالا شماره یک تنیس جهان و صاحب هفت عنوان گرند اسلم است، با سبک بازی پرانرژی، ضربات متنوع و شور و اشتیاق کودکانه مورد توجه قرار گرفته. او همیشه با لبخند، فریادهای "¡Vamos!" و انتخابهای غیرقابل پیشبینی قلب تماشاگران را به دست آورده است.
روحیه شاد او ریشه در خانواده دارد؛ جایی که پدر و عمویش باشگاه تنیس خانوادگی را بنیان گذاشتند و برادرش آلوارو در کنار او هم بازی و هم آرایشگر شد! سرسختی و تنوع بازی آلکاراز از کودکی مشهود بود؛ حتی اگر گاهی در شکستها راکتش را میشکست و با گریه زمین را ترک میکرد.
با حمایت مدیر برنامهاش، با خوان کارلوس فررو - قهرمان سابق رولان گاروس - آشنا شد و از سال ۲۰۱۸ به آکادمی او نقل مکان کرد. فررو بدون دست بردن در ذات بازی شاد آلکاراز، صرفا تلاش کرد استعدادش را شکوفا سازد.
این فرمول جواب داد. از ۱۵ سالگی در تور چلنجر و سپس ATP رکوردشکنی کرد و در سال ۲۰۲۳ با شکست دادن جوکوویچ در فینال ویمبلدون دنیا را شگفتزده کرد.
البته مسیر همیشه همواره نبوده است. شکست سنگین مقابل جوکوویچ در فینال المپیک ۲۰۲۴ و حذف زودهنگام از یواس اوپن از تلخترین لحظات دوران حرفهای او بود، اما آلکاراز با لبخند و انگیزه برگشت؛ چه زمانی که برای امضا دادن به هواداران صف میکشد، چه وقتی با کودکان شوخی میکند یا با حریفان گرم میگیرد.
همتیمیها، خانواده و مربیان همواره پشت آلکاراز ایستادهاند. او پس از پیروزیهای بزرگش، پدر و برادرش را در شادی شریک میکند و میگوید تحقق رؤیای پدرش برایش بالاتر از مدالهای طلایی است. آلکاراز میگوید: «دوست دارم همیشه کنار بهترینهای تاریخ بنشینم، اما خوشحالی برایم مهمتر از هر افتخاری است. چون خوشحالی یعنی موفقیت واقعی.»
ارسال دیدگاه