در دنیای امروز فوتبال، ماندگاری مربیان در تیمها به چالشی جدی بدل شده؛ شرایطی که حتی کسب تجربه و سابقه درخشان نیز تضمینکننده بقای طولانیمدت بر نیمکت تیمها نیست. رکورد هزار بازی حرفهای، که تاج افتخار مربیانی چون مارتین اونیل و تونی پیولیس است، امروزه دستنیافتنیتر از همیشه شده؛ چرا که اکثر مربیان جوان حداکثر فرصت کوتاهی برای اثبات خود دارند و معمولاً پس از اخراج، دیگر شانس بازگشتی ندارند.
طبق گزارشها، میانگین عمر مربیگری در لیگهای معتبر فوتبال انگلیس کمتر از دو سال است. علت این موضوع، نه فقط افزایش انتظارات فوری باشگاهها و هواداران، بلکه تغییر ساختار مدیریت باشگاهی است که اکنون با حضور گسترده مدیران فنی و مالکان خارجی گره خورده. این ساختار جدید باعث شده مربیان غالباً به عنوان سرمربی یا فقط مربی در امور تمرینی نقش داشته باشند و در پروسه جذب بازیکنان نقشی محدود یا حتی هیچنقشی نداشته باشند.
اما راز ماندگاری از دیدگاه مربیان کهنهکار، آموختن هنر پیروزی است. صرفنظر از فلسفه و سبک بازی، موفقیت با نتایج مطلوب سنجیده میشود. تجربیاتی چون مدیریت بحران، شناخت بازیکنان و هماهنگی با ساختار باشگاه از اصول حیاتی تلقی میشود.
در فوتبال امروز اروپا، مدیران جوان معمولاً یا درگیر پروسه آموزش هستند و یا تحت فشار فوری نتیجه قرار میگیرند. از همین رو، توصیه به مربیان جدید اروپایی یا حتی ایرانی این است که به کسب تجربه و دنبالکردن مسیرهای متفاوت تا رسیدن به فرصت و ثبات توجه ویژه داشته باشند. برخی، چون استیو کوپر، ترجیح میدهند راهی لیگهایی با فضای صبورانهتر مانند اسکاندیناوی یا دانمارک شوند تا فرصت کافی برای پیادهسازی ایدهها و رونمایی از تواناییهای خود داشته باشند.
در نهایت، مربیان موفق کسانی هستند که در کنار مهارت فنی، دانش ارتباطی و سازگاری با تغییرات ساختاری باشگاهی را نیز دارا باشند؛ فقط در این صورت است که میتوانند به باشگاه هزار بازی حرفهای بپیوندند.
ارسال دیدگاه