دروازهبان جوان اسکاتلند، سییرن اسلیکِر، اولین تجربه ملی خود را در فضایی پرتنش و پرفشار آغاز کرد؛ جایی که تنها یک دقیقه پس از ورودش، اشتباه او منجر به گل اول ایسلند شد و آغاز کابوسی برای خودش و تیم ملی بود. در ادامه بازی، ضعف دفاعی و ناهماهنگی کامل بین او و مدافعان باعث شد اسکاتلند سه گل دریافت کند و تنها یک مهار موفق در کارنامه اولین بازی ملی اسلیکِر ثبت شود.
شرایط سختی که برای اسلیکِر رخ داد، حاصل بحران گستردهتری در تیم ملی اسکاتلند است؛ چرا که چهار دروازهبان رده بالای اسکاتلند به دلیل مصدومیت یا نبود شرایط بازی، در دسترس نبودند. این وضعیت، مربی تیم را ناگزیر به استفاده از گزینههایی نظیر اسلیکِر یا حتی دروازهبانهای بسیار جوانتر همچون کالان مککنهنموده است؛ شرایطی که حتی مربی باتجربهای مانند استیو کلارک را به واکنش احساسی واداشت.
این بحران میتواند برای فوتبال ایران نیز آموزنده باشد. اهمیت داشتن عمق نفرات قابل اعتماد در پستهای کلیدی به خصوص دروازهبانی، آموزش روانشناختی به بازیکنان جوان پیش از حضور آنها در شرایط مسابقه ملی و تمرین در فضاهای پرفشار، مسائلی است که توجه ویژه به آنها میتواند از بروز فجایع مشابه در تیمهای ملی ما جلوگیری کند.
آنچه مشخص است، اسلیکِر قربانی شرایطی شد که از کنترل او خارج بود و تیم ملی اسکاتلند هنوز راهحلی فوری برای بحران دروازهبانی خود نیافته است. شاید این بازی تلخ، آغازی باشد برای بازنگری جدیتر در ساختار بازیکنسازی و افزایش رقابت سالم بین نسلهای جدید در فوتبال اسکاتلند و البته سایر کشورها از جمله ایران.
ارسال دیدگاه