جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین نقطه عطفی در تاریخ فوتبال اسکاتلند بود؛ جایی که تیم ملی این کشور با رؤیای فتح جهان راهی مسابقات شد اما سرانجامی تراژیک، این رؤیا را به کابوس بدل کرد.
علی مکلئود، سرمربی وقت اسکاتلند، با اعتماد به نفس بالایی که بعضاً با محمد علی کلی مقایسه میشد، جام را مکانی برای اثبات فوتبال کشورش و تحقق رؤیاهای ملی میدانست. او حتی جایی برای مدال قهرمانی در کمدش کنار گذاشته بود؛ حرکتی که هیجان مردم و رسانهها را به اوج رساند و موجی از امید و ملیگرایی در میان اسکاتلندیها به وجود آورد.
بازیکنان بزرگی چون کنی داگلیش، گوردون مککوئین و آرچی جمِیل در اوج دوران خود بودند. با وجود تیمی پرستاره و مملو از افتخار، کمبود اطلاعات و آمادگی در مورد حریفان، بهویژه تیمهای پرو و ایران، زمینه را برای ناامیدی فراهم کرد.
اسکاتلند در اولین بازی خود برابر پرو شکست خورد و سپس برابر تیم ایران به تساوی رسید. بدینترتیب تنها یک امتیاز از دو بازی نخست به دست آمد و صعود به دور بعد، نیازمند پیروزی حداقل با سه گل اختلاف برابر هلند قدرتمند بود.
در آن دیدار تاریخی که شاید مهمترین لحظه فوتبال اسکاتلند باشد، آرچی جمِیل با گلی زیبا و خاطرهانگیز، تیمش را برای دقایقی به رؤیا نزدیک کرد. اما ضربه سهمگین جانی رپ امید اسکاتلندیها را نقش بر آب کرد و حذف زودهنگام رقم خورد.
گرچه تیم اسکاتلند به موفقیت نرسید و بازیکنانش به زودی پراکنده شدند، اما آن افسانه و شور تاریخی، هنوز برای هواداران و علاقهمندان فوتبال این کشور زنده است. آرژانتین ۱۹۷۸ یادآور قدرت رویاپردازی، اشتیاق بیپایان و البته لزوم واقعبینی در بالاترین سطح رقابتهای ورزشی است.
ارسال دیدگاه