تیم ملی فوتبال هائیتی پس از سالها غیبت، بار دیگر به جام جهانی فوتبال بازگشته است. در کشوری که سالها درگیر جنگهای داخلی، تسلط باندهای مسلح، فقر و بحران انسانی عمیق بوده، فوتبال به نماد امید و فرصتی برای اتحاد مردم تبدیل شده است.
در سال ۲۰۰۴، حضور تیم ملی برزیل در پورتو پرنس، پایتخت هائیتی، موجب آتشبس موقت و شادی کمنظیر شد. مردم با پیراهن زرد و سبز برزیل خیابانها را پر کردند و یاد آن دیدار همچنان زنده است. اکنون برای نخستینبار پس از ۱۹۷۴، هواداران هائیتی فرصت دارند به جای حمایت از تیمهای دیگر، خودشان را در بزرگترین آوردگاه فوتبال دنیا ببینند.
بخش بزرگی از تیم هائیتی متشکل از بازیکنان متولد خارج است؛ بسیاری حتی هرگز پا به سرزمین مادری نگذاشتهاند، اما همگی با شور و تعهدی مثالزدنی پیراهن آبی-قرمز را به تن میکنند. داکِن نازون بهترین گلزن تاریخ هائیتی، با افتخار میگوید مسئولیتی بالاتر از یک بازی عادی را احساس میکند: «ما نخستین کشور سیاهپوست آزاد جهانیم و باید این تاریخ را نمایندگی کنیم.»
وودنسکی پیر، تنها بازیکن حاضر از لیگ داخلی و زاده محله فقیرنشین سیت سولِی، با مقاومت و غرور در ترکیب تیم حضور دارد. ورزشگاه خانگی باشگاه او، ویولت، دو سال پیش به دست باندهای مسلح افتاد و مسابقات داخلی اغلب با تاخیر و ناامنی برگزار میشود.
سرنوشت این تیم با بحران و مهاجرت گره خورده است، اما آنچه هائیتی را از دیگر تیمها متمایز میکند، نقش اجتماعی و پیام امیدبخش فوتبال است. در کشوری با جمعیتی حدود ۱۱.۵ میلیون نفر که سال ۲۰۲۴ بیش از ۵۶۰۰ کشته بر اثر درگیریها را تجربه کرد، حتی رهبران باندها برای صعود تیم ملی جشن گرفتند.
هواداران داخل هائیتی با کمبود برق و امکانات، برای تماشای بازیها اقدام به خرید یا کرایه ژنراتور و ایجاد مناطق تماشای مشترک میکنند و تشکلها با تهیه تلویزیون و پنل خورشیدی، به مردم کمک میکنند تا از لحظات تاریخی غافل نمانند.
تیم هائیتی در گروه C جام جهانی همگروه برزیل، اسکاتلند و مراکش است. نخستین دیدار مقابل اسکاتلند برگزار میشود و دیدار حساس برابر برزیل بار دیگر خاطره آن دو روز آرامش در سال ۲۰۰۴ را زنده خواهد کرد. بازیکنان امیدوارند اتحاد و صلح ناشی از فوتبال فراتر از فوتبال در جامعه جاری شود و الگوهایی مانند نازون و پیر برای جوانان کشور الهامبخش بمانند.
حضور دوباره هائیتی در جام جهانی، فارغ از نتیجه، فرصتی است که شعارهایی همچون «ما زندهایم و استعداد داریم» نه فقط در زمین، بلکه در سراسر جزیره طنینانداز شود. و شاید، فوتبال بار دیگر، بتواند روزنه امید و توقفی هر چند کوتاه در تنشهای زادگاهشان باشد.
ارسال دیدگاه