در جریان یکی از مهمترین بازیهای فوتبال که در استادیومی با حضور ۷۰ هزار نفر برگزار شد، اتفاقی رقم خورد که وزن فوتبال را در برابر زندگی و مرگ بسیار سبکتر نشان داد. پیش از شروع بازی حساس میان رئال مادرید و دورتموند، یک دقیقه سکوت معنادار در ورزشگاه برقرار شد؛ سکوتی که نه برای ادای دین، بلکه برای وداع با دیوگو ژوتا، فوتبالیست فقید بود.
ترنت الکساندر آرنولد، بازیکن سرشناس رئال مادرید که سالها کنار ژوتا بازی کرده و با او دوست و هماتاق بوده، کاملاً شکسته و متأثر بود. او در این لحظات غمانگیز، فوتبال را بیاهمیتتر از همیشه حس کرد و نتوانست ناراحتی عمیق خود را پنهان سازد؛ «چطور میشود وقتی قلبت در جای دیگری است فوتبال بازی کرد؟» این جمله به خوبی حال و هوای او و بسیاری از هواداران را توصیف میکرد.
پیش از سوت آغاز بازی؛ ترنت به تنهایی دعا کرد و در پایان هم لحظاتی سرش را پایین انداخته و از جمع جدا شد تا دوباره تنهاییاش را تجسم کند. تمام این حوادث یادآور این واقعیت بود که پشت چهرههای مشهور و پرهیاهو، انسانهایی با احساس و عواطف عمیق نهفتهاند. ستارهای مثل ترنت شب گذشته برای هزاران نفر ثابت کرد که فوتبال، با همه محبوبیت و جذابیتش، گاهی کوچکتر از زندگی و عمیقتر از فقدان دوستان و عزیزان نیست.
این اتفاق تلخ بار دیگر این نکته را به ما یادآوری کرد که فوتبالیستها هم انسان هستند، با تمام ضعفها، احساسات و سوگواریها. و در بزنگاههایی چون دیشب، فوتبال فقط یک ورزش است؛ اما انسانیت پررنگتر از همیشه در قاب توجه قرار میگیرد.
ارسال دیدگاه