شعار معروف باشگاه تاتنهام یعنی «بازی برای افتخار است» سالهاست که در جایجای ورزشگاه این تیم طنینانداز میشود؛ شعاری که برگرفته از سخنان دنی بلنچفلاور، اسطوره افسانهای این باشگاه است. اما رویدادهای اخیر نشان داد این جمله بیش از هر زمان دیگری پوچ به نظر میرسد.
آنجه پستکوغلو، مربی استرالیایی که اسپرز را بعد از ۱۷ سال به نخستین جامش رساند و فاتح لیگ اروپا شد، در تصمیمی عجیب توسط دانیل لوی، رئیس باشگاه، اخراج شد. با وجود وعده جام در دومین سال حضور و محقق شدن همان وعده، جایزه او برکناری بود؛ نشانی واضح از اینکه حتی افتخار و احساسات دیگر معیار اصلی تصمیمات مدیریتی در تاتنهام نیست.
مدیران باشگاه در بیانیهای تأکید کردند که «هرچند فتح لیگ اروپا یکی از بزرگترین لحظات تاریخ باشگاه بود، اما تصمیم نباید بر مبنای احساسات گرفته شود». یعنی حالا دیگر منطق سرد مالی و موفقیت تجاری بر ارزشهای قدیمی مقدم است.
در زمان دنیل لوی، باشگاه تنها یک بار در سال ۲۰۰۸ (با خوانده راموس) جامی دیگر به دست آورد. اکثر هواداران انتظار داشتند با قهرمانی امسال، پستکوغلو حداقل یک فصل دیگر فرصت داشته باشد؛ اما عملکرد ضعیف در لیگ برتر و قرار گرفتن در رده هفدهم راه را بر او بست.
اما واقعیت ساده است: دوران مدیریت صرفاً بر پایه قهرمانی به پایان رسیده است. حتی اگر مربی کاری کند که پیشینیان بزرگی همچون مورینیو، پوچتینو یا کونته از آن عاجز بمانند، باز هم تضمینی برای ادامه حضورش نخواهد بود.
با برکناری پستکوغلو – کسی که تاتنهام را پس از دههها ناکامی به افتخار اروپا رساند – این تیم بار دیگر گرفتار تناقض بین افتخار و منافع مالی شد. حال باید دید آیا تاتنهام با رویکرد جدید، به قلههای بالاتری میرسد یا خاطرات افتخارآمیز آن شب در بیلبائو تنها یادگاری گذرا بود.
این تصمیم بازتابی است از فوتبال مدرن: جایی که موفقیت ورزشی بدون تداوم در لیگ برتر انگلیس ملاک کافی برای قضاوت نیست و مدیران باشگاهها احساسات هواداران را به راحتی نادیده میگیرند.
ارسال دیدگاه