شرکت در بازیهای دوستانه ملی در فصل تابستان برای بسیاری از فوتبالیستها با تردیدهایی همراه است، اما جاش مگنیس، ملیپوش ایرلند شمالی، این تجربه را نه تنها یک خطر که یک پاداش بزرگ میداند. او که تاکنون ۸۲ بار پیراهن تیم ملی کشورش را بر تن کرده، به نقش تاثیرگذار مربیانی چون مایکل اونیل در ذهنیت بازیکنان اشاره میکند.
در گذشته خیلیها با بهانهی مصدومیت یا مسائل مختلف، بازیهای تابستانی را از دست میدادند اما با حضور مایکل اونیل شرایط متفاوت شد. اونیل به وضوح تاکید کرد اگر در تابستان به تیم ملی پاسخ مثبت ندهید، در فصل اصلی هم جایی در تیم نخواهید داشت و این شفافیت باعث شد بازیکنان جوان هم مثل بزرگان تیم، تعهد خود را حفظ کنند.
به گفته مگنیس، اونیل با راه و روش مدیریتی خود اعتماد، آزادی و مسئولیت را توأمان به بازیکنانش منتقل میکند. اگرچه قوانین مشخصی وجود دارد، اما با احترام متقابل و بدون سختگیری بیش از حد، شرایطی فراهم میکند که همه با انگیزه مسیر تیم را دنبال کنند. "عامل اصلی در موفقیت او، مدیریت انسانی و احترام متقابل است و نتیجه گرفتن، خود به خود انگیزه را بیشتر میکند."
از دید مگنیس، حضور در دیدارهای ملی حتی در شرایط نامشخص باشگاهی میتواند سکوی پرتاب خوبی باشد و بسیاری از مربیان و مدیران باشگاهی وقتی بازیکنی برای تیم ملی کشورش بازی میکند، به تواناییهای او اعتماد بیشتری پیدا میکنند.
او در مورد انگیزه خود نیز چنین میگوید: «بازی برای تیم ملی هیچوقت برای من کار و وظیفه سختی نبوده و نخواهد بود؛ همیشه عاشق این لحظهها هستم و حتی اگر مصدوم هم شوم، میدانم آخرین بازیهای عمر فوتبالیام را با غرور پیراهن ملی انجام دادهام.»
احساس دلتنگی برای جواردی و فضای رفاقت تیم ملی برای بسیاری از بازیکنان طبیعی است، اما انگیزه و تلاش برای بازگشت همواره در وجود آنان شعلهور باقی میماند.
ارسال دیدگاه