معاملات نقل و انتقالاتی هر ساله نبض هیجان لیگ برتر فوتسال ایران را در دست میگیرند و باشگاهها با توجه به اهداف و منابع مالیشان وارد این رقابت نفسگیر میشوند. تابستان امسال نیز بسیاری از تیمهای بالانشین با خریدهای بزرگ و پرهزینه جایگاه خود را در بازار تثبیت کردهاند اما در این میان، غیبت نسبی بزرگترین تیم فوتسال کشور یعنی «گیتی پسند» بیش از هر چیز دیگری به چشم آمد.
گیتی پسند که روزگاری با منابع مالی قوی، نقل و انتقالات جنجالی و جذب ستارهها دست به خریدهای بزرگ میزد، در فصول اخیر رویکردی کاملاً متفاوت گرفته است. آنها با استخدام یک مربی آیندهنگر و مدیریت صحیح منابع، کمترین تغییرات را انجام دادهاند و تنها در صورت نیاز بازیکنی به ترکیب اضافه کردند. جذب بازیکنان جوان، کنار گذاشتن مهرههای پا به سن گذاشته و پرورش استعدادهای نوظهور باعث شده گیتی پسند ترکیبی با ثبات و چشمانداز قهرمانی داشته باشد.
این سیاست باعث شد این تیم، حتی با نقل و انتقالات محدود، سه قهرمانی از چهار فصل اخیر را تصاحب کند. گیتی پسند به جای هزینهکرد احساسی و خرید بازیکن صرفاً برای جلب رضایت هواداران، سرمایهگذاری را با برنامه و هدفگذاری انجام داده است. نشانههایی از این مدیریت خردمندانه را میتوان در جذب مهدی اسدشیر به عنوان تنها خرید دفاعی و علی اکرمی که به اجبار جایگزین بازیکن مصدوم شد، دید.
سایر تیمها از پالایش نفت بندرعباس گرفته تا مس سونگون و سنایچ ساوه، بازار پرتغییر و پرهزینهای را پشت سر گذاشتند، اما رمز قهرمانی همچنان حفظ ثبات تیم و پرورش نیروهای جوان است. هنر پول خرج کردن در گیتی پسند دیگر به معنی ولخرجی نیست؛ بلکه یعنی خرج کردن به اندازه، با تفکر و آیندهنگری. اتفاقی که شاید سایر مدعیان لیگ برتر فوتسال ایران باید از آن درس بگیرند.
ارسال دیدگاه