تیم ملی انگلیس با هدایت توماس توخل، رویکردی متفاوت نسبت به دوران گرت ساوتگیت در جام جهانی ۲۰۲۶ اتخاذ کرده است. توخل تلاش میکند تا با جذب فشار از سوی حریفان و استفاده از پاسهای کوتاه و سپس ارسالهای بلند به مهاجمان سرعتی، فضای پشت دفاع رقبا را هدف قرار دهد. این روش در دیدار مقابل کرواسی بسیار موفق بود چراکه حریف با جلو کشیدن خط دفاعی و اعمال پرسینگ، فرصت مناسبی برای نفوذ انگلیس ایجاد کرد.
در مقابل، غنا با رهبری کارلوس کیروش و برنامهریزی دفاعی در قالب سیستم ۴-۵-۱، موفق شد تاکتیکهای توخل را بیاثر کند. غناییها تقریباً هیچگاه از لاک دفاعی خارج نشدند و با جلوگیری از ایجاد فضاهای باز پشت دفاع و بهویژه محدود کردن حرکت هری کین و الیوت اندرسون، قدرت خلاقیت انگلیس را به حداقل رساندند. این رویکرد باعث شد اکثر مالکیت و پاسهای انگلیس بیثمر باشد.
توخل با دستور دادن پاسهای متعدد در یک جناح و سپس تغییر جهت ناگهانی توپ سعی کرد به وینگرها فضا بدهد اما عملکرد خوب مدافعان کناری غنا این روش را نیز خنثی کرد. ضعف انگلیس در عبور از دفاع فشرده، نبود بازیکنانی مانند فودن و پالمر که در فضاهای تنگ خلاق باشند را نمایان ساخت.
در مجموع، سیستم توخل زمانی بهترین نتیجه را میدهد که مقابل تیمهایی با بازی تهاجمی و خط دفاع جلو قرار گیرد؛ اما برابر تیمهایی مثل غنا که با آرایش تدافعی بازی میکنند، مشکلساز است. با این حال، کسب یک امتیاز در تورنمنتهای بزرگ گاهی پراهمیتتر از نمایش تهاجمی است و انگلیس همچنان برای صدرنشینی در گروه خود شانس مناسبی دارد.
ارسال دیدگاه