توماس توخل با ورودش به تیم ملی فوتبال انگلیس، رویکردی تاکتیکی متفاوت نسبت به گرث ساوتگیت اتخاذ کرده است. تیم فعلی انگلیس بر اساس جذب فشار از سمت حریفان و استفاده از فضای پشت خط دفاعی آنها شکل گرفته، اما مقابل تیمهایی که رویکرد تدافعی دارند، مانند غنا، دچار مشکل میشود.
روش بازی تیم توخل
این تیم ترجیح میدهد حریف را به مناطق عمیقتر زمین خود بکشاند و سپس بازی را با شتاب به سمت حملهوران خود هدایت کند. بازیکنانی مانند هری کین و جود بلینگهام نقش اساسی در این فاز دارند و با حضور مدافعان بازیساز، به خوبی توپ را در خطوط عقب نگه میدارند تا حریف مجبور به فشرده کردن خطوط شود.
مشکلات مقابل تیمهای تدافعی
در بازی انگلیس مقابل غنا، مردان کارلوس کیروش با بلوک ۴-۵-۱ و حفظ انضباط دفاعی هیچ فضایی برای مهاجمان انگلیس به جا نگذاشتند و حتی وقتی توخل تلاش کرد با پاسهای کوتاه و سپس بازیافت توپ در سمت مخالف، فضای تازه ایجاد کند، باز هم نتیجه مطلوب حاصل نشد. بازیکنان کلیدی مثل هری کین توسط هافبکهای غنا مهار شدند و آمده بودند تا حملات انگلیس را به حداقل برسانند.
تفاوت با تیم ساوتگیت
توخل بر اساس سیستم خود بازیکن انتخاب کرده و نقشها را واضح و مشخص ساخته است؛ این در حالی است که ساوتگیت بیشتر براساس تواناییهای فردی بازیکنان سیستم را میساخت و میکوشید مشکل حمله و دفاع را با خلاقیت فردی حل کند. سیستم فعلی، در مصاف با تیمهای بزرگتر و هجومیتر موفقتر میشود اما مقابل تیمهایی با کیفیت پایینتر و دفاع جمعی به مشکل برمیخورد.
جمعبندی
تساوی بدون گل مقابل غنا شاید عملکرد چشمگیری برای انگلیس نبود، اما از نظر تاکتیکی درس بزرگی بود. چنین سیستمهایی به روشنی نشان میدهد که برای موفقیت در مراحل حساس جام جهانی، باید مجموعهای از راهکارهای متنوع برای مقابله با سبکهای مختلف در اختیار داشت.
ارسال دیدگاه