شعار معروف «بازی دربارهی شکوه است» سالهاست که در ورزشگاه مدرن تاتنهام طنینانداز میشود. این شعار برگرفته از کلمات دنی بلنچفلاور، کاپیتان افسانهای تاتنهام در دوران طلایی باشگاه است. اما رخدادهای اخیر نشان داد که این شعار اکنون معنای چندانی در مدیریت باشگاه ندارد.
آنج پوستهکوگلو، سرمربی استرالیایی، پس از ۱۷ سال نخستین افتخار مهم را برای اسپرز به ارمغان آورد و قهرمان لیگ اروپا شد؛ اما به جای جایزه، اخراج شد! این تصمیم همه را شوکه کرد و نشان داد مدیریت تاتنهام و دانیل لوی، رئیس باشگاه، بیش از آنکه به احساسات و افتخار اهمیت دهند، به نتایج و جایگاه اکتفا میکنند.
در حالی که پوستهکوگلو طبق وعدهاش در دومین فصل سرمربیگری جام آورد، اما مشکلات فصل دشوار لیگ برتر و سقوط به رتبه هفدهم باعث شد حتی افتخار قارهای هم نجاتش ندهد. باشگاه در بیانیهای صراحتا اعلام کرد تصمیمش «نباید بر اساس احساسات باشد»؛ صحبتی که کاملا جنبه عقلانی و سردرگمی امروز فوتبال حرفهای را عیان میکند.
این اقدام مقایسه جالبی با اتفاقات لیگ برتر دارد. مثلا منچستریونایتد پس از فتح جام حذفی هم سرمربیاش را نگه داشت اما سپس او را اخراج کرد؛ اما آنها لااقل در سالهای اخیر جامهای بیشتری بردهاند. در تاتنهام اما چنین افتخاراتی سالها دور از دسترس بود تا آنکه سرمربی استرالیایی این طلسم را شکست.
نکته جالب از نگاه یک ایرانی آن است که در فوتبال ایران، برخلاف اروپا، گاهی یک قهرمانی میتواند سالها جایگاه یک سرمربی را تضمین کند. اینجا اما باشگاه نه با قلب که با حسابگری و بیتفاوت به شور هواداران تصمیم گرفت. همین برخوردهاست که عواطف اصیل فوتبال را به حاشیه میراند و احساس تعلق را کمرنگ میکند.
در پایان، پوستهکوگلو نام خود را کنار اسطورهها ثبت کرد ولی نشان داد فلسفه باشگاه تاتنهام، حداقل در عصر دانیل لوی، دیگر حول افتخار و شکوه دوران گذشته نمیچرخد؛ بلکه موفقیت مادی و جایگاه جدول، همهچیز را تعیین میکند. در این فضای سرد و محاسبهگر، شعار «بازی درباره شکوه است» مثل پژواکی توخالی به نظر میرسد.
ارسال دیدگاه