حضور در تیم ملی فوتبال برای هر بازیکنی، حتی با وجود نگرانیها بابت مصدومیت یا آینده باشگاهی، ارزشی فراتر از ریسکها دارد. جاش مگنیس، مهاجم تیم ملی ایرلند شمالی، با اشاره به تجربه شخصی خود تاکید میکند که پوشیدن پیراهن ملی یک جایگاه و افتخار بیمثال است.
او میگوید زمانی که تازه پا به عرصه تیم ملی گذاشت، رفتار بازیکنان نسبت به بازیهای دوستانه تابستانی بسیار متفاوت بود. بسیاری ترجیح میدادند این مسابقات را از دست بدهند، اما با ورود مربی جدید، نظم و تعهدی شکل گرفت که باعث شد بازیکنان دریابند اگر در تابستان کنار تیم نباشند، در طول فصل نیز جایگاهی نخواهند داشت.
از نگاه یک ایرانی، این موضوع یادآور دغدغههایی است که همواره برای فوتبالیستهای کشور خودمان نیز وجود دارد؛ دغدغههایی مثل اهمیت بالاتر تیم ملی نسبت به منافع شخصی و لزوم ایثار و تعهد برای سرافرازی ملت. همین فرهنگ وفاداری، سبب پرورش نسلهایی میشود که فوتبال را نه تنها شغل، بلکه فرصتی برای خدمت به کشور میدانند.
جاش مگنیس به خوبی بیان میکند که بازی برای تیم ملی هیچگاه یک بار یا یک خطر نیست؛ بلکه بزرگترین پاداش و انگیزه است. او حتی میگوید اگر مصدومیتی گریبانش را بگیرد اما این مصدومیت حاصل تلاش برای تیم ملی باشد، هیچ پشیمانی نخواهد داشت؛ موضوعی که برای بسیاری از بازیکنان ایرانی هم مصداق دارد. احساس دوستی و همدلی بین اعضای تیم ملی، حس افتخار برای هرکسی است که شانس پوشیدن این پیراهن را پیدا میکند.
در نهایت، تجربه جاش مگنیس نشان میدهد که احترام متقابل بین مربی و بازیکنان، ایجاد فرهنگ مسئولیتپذیری و همدلی، کلید موفقیت ملی در فوتبال است؛ موضوعی که اگر در تیمهای ملی ایران نیز نهادینه شود، میتواند زمینهساز روزهای درخشانتر فوتبال کشورمان باشد.
ارسال دیدگاه