کریگ بلِلامی، مربی جدید تیم ملی فوتبال ولز، در اولین شکست دوران مربیگریاش، درس بزرگی به شاگردان و هواداران خود داد: اینکه چگونه شکست خوردن، مهمتر از خود شکست است.
تیم ولز که تحت هدایت او به یک تیم جسور، بیباک و هجومی بدل شده، تا پیش از این مسابقه مقابل بلژیک در بروکسل شکستی را تجربه نکرده بود. بازی در خاک اروپا و مقابل تیم قدرتمند بلژیک، آزمون سختی بود که ولز اگرچه نتیجه را واگذار کرد اما شخصیت واقعی خود را به نمایش گذاشت.
در حالی که ولز با سه گل عقب افتاده بود، با روحیهای مثالزدنی، سه گل به ثمر رساند و بازی را مساوی کرد. هرچند سرانجام ضربه کوین دیبروینه برتری را برای بلژیک بازگرداند، بلِلامی پس از مسابقه تاکید کرد: «من به نتیجه احترام میگذارم، اما اینکه چگونه میبازید مهمتر از خود باخت است. من به تیمم افتخار میکنم.»
تیم ولز دیگر آن تیمی نیست که از ترس شکست دفاعی به میدان برود. سبک بازی هجومی و انگیزه برای رساندن تیم به سطحی بالاتر، ویژگیهایی است که بلِلامی سعی دارد جا بندازد. این فلسفه نهتنها باعث رقم خوردن نتایجی غیرمنتظره، بلکه زمینهای برای پیشرفت و موفقیتهای آتی میشود.
از منظر ایرانی، این نگاه به فوتبال – و به طور کلی زندگی – که شجاعت امتحان راههای دشوار و خارج شدن از آسودگی، نهایتاً به رشد فردی و تیمی منجر میشود، قابل تحسین است. برخی از موفقترین لحظات ورزش ایران نیز زمانی رقم خورده که تیمها یا افراد فراتر از ترسها پیش رفته و برای برد نه، برای «دستیافتن به بهترین خود» بازی کردهاند.
اگرچه این شکست باعث شد ولز صدر جدول گروه خود در انتخابی جام جهانی را از دست بدهد، اما امید همچنان در بین بازیکنان و هواداران باقی است. چنین فلسفهای میتواند سرمشق بسیاری از مربیان و ورزشکاران ایرانی باشد تا ضمن ارج نهادن به نتیجه، مسیر رشد و بالندگی را نیز قدر بدانند.
ارسال دیدگاه