در فوتبال همانند بسیاری از جنبههای زندگی، گاهی مسیر رسیدن به هدف حتی از خود هدف مهمتر میشود. مصاحبه اخیر کریگ بلهمی، سرمربی تیم ملی ولز، پس از شکست هیجانانگیز برابر بلژیک، بازتاب گستردهای در رسانهها و در میان هواداران فوتبال داشته است. او با وجود باخت، بر افتخار خود تأکید کرد و گفت: «چگونگی باختن مهمتر از نتیجه است.»
بلهمی پس از نزدیک بودن به ثبت یک رکورد تاریخی، در اولین تجربه شکست خود به عنوان سرمربی تیم ملی ولز، شاهد نوعی بلوغ و جسارت قابل تحسین میان بازیکنانش بود. اگرچه تیمش برای مدتی با نتیجه ۳-۰ عقب افتاده بود، اما هیچگاه کوتاه نیامد و با شجاعت موفق شد بازی را به تساوی بکشاند. هرچند در نهایت گل دیرهنگام دیبروینه سرنوشت مسابقه را عوض کرد، بلهمی و تیمش امید را به قلب هواداران ولزی بازگرداندند.
بلهمی از همان ابتدا صراحتا اعلام کرد که سبک تیمش مبتنی بر بازی هجومی، ریسکپذیری و تلاش برای پیروزی بدون ترس از شکست است؛ ویژگیهایی که او آن را الهامگرفته از شخصیت خودش میداند. به اعتقاد او، فوتبال تنها ثبت نتایج نیست و چیزی فراتر از آن در جریان است. او گفت: «ترجیح میدهم تلاش کنم کار بزرگی انجام دهم و شکست بخورم تا اینکه هیچ تلاشی نکنم و به نتیجه برسم.»
این روحیه و ذهنیت، یادآور دورانی است که برخی مربیان ایرانی نیز به رغم فشار و انتقادات، سعی کردند تیمهایی بسازند که نه به عقبنشینی و محافظهکاری که به شور و اشتیاق بازی حملهای معروف باشند. چنین رویکردی، به ویژه در سطح تیمهای ملی که گاه تحت تاثیر ترس از شکست قرار میگیرند، میتواند الگویی مفید برای فوتبال ایران باشد.
در نهایت، شکست برابر بلژیک گرچه جایگاه ولز را در جدول تغییر داد، اما به گفته بلهمی و اثبات عملکرد بازیکنان، امید به آینده و موفقیتهای بیشتر همچنان زنده است. شاید این مهمترین پیام برای تیمهایی چون ایران باشد: نترسیدن از باخت، تلاش برای پیشرفت، و ایمان داشتن به اثربخشی مسیر، حتی اگر منجر به شکست موقت شود.
ارسال دیدگاه