در سال‌های اخیر، آمارها کاهش حضور زنان مربی در عرصه ورزش بریتانیا را نشان می‌دهد، به ویژه این کاهش در سطح پایه و میان مربیان داوطلب بسیار مشهود بوده است. تحقیقات نشان می‌دهد زنان مربی برای کسب احترام و اعتبار باید دوبرابر همتایان مرد خود تلاش کنند.
یکی از مهم‌ترین موانع پیش‌روی زنان مربی، هزینه‌های بالای اخذ مدارک مربیگری است. برای مثال، دریافت بالاترین مدرک مربیگری فوتبال مبلغی بالغ بر ۱۴ هزار پوند هزینه دارد و حتی گواهینامه ابتدایی نیز نیازمند هزینه قابل توجهی است. این هزینه‌ها، به ویژه برای زنانی که اغلب از حمایت مالی کمتری برخوردارند یا فرصت‌های شغلی محدودتری نسبت به مردان دارند، موانع جدی محسوب می‌شود.
مشکلات خانوادگی، مخصوصاً در زمان تشکیل خانواده یا مادر شدن نیز یکی دیگر از عوامل اثرگذار است. زنان مربی، به‌دلیل مسئولیت‌های خانوادگی و ضرورت رسیدگی به فرزندان، گاه مجبور به ترک این عرصه می‌شوند یا امکان حضور تمام‌وقت در حوزه مربیگری را ندارند.
تبعیض ساختاری، تصور قالبی از مربی به عنوان فردی مرد، محیط‌های مردسالار و کم‌توجهی به حقوق و نیازهای زنان نیز نقش مهمی در کاهش شمار مربیان زن دارد. همچنین کمبود حمایت حقوقی و شغلی در رده‌های پایین‌تر، زنان را نسبت به ادامه فعالیت دلسرد می‌کند.
با وجود افزایش موفقیت‌های زنان در ورزش حرفه‌ای، فاصله چشمگیری میان شرایط رده‌های پایه و حرفه‌ای مشاهده می‌شود. کارشناسان بر لزوم مداخلات دولتی، حمایت‌های مالی هدفمند و تغییر قوانین استخدامی برای ایجاد فرصت‌های برابر، تبلیغ نقش‌های مربیگری برای زنان، تسهیل شرایط بازگشت به کار پس از دوره‌های غیبت و تصویب قراردادهای حمایتی تاکید دارند.
توسعه ورزش زنان و افزایش مربیان زن، به عنوان الگوهای الهام‌بخش برای نسل آینده، نیازمند رفع این موانع ساختاری و فرهنگی است.
ارسال دیدگاه