مطالعات جدید نشان می‌دهد تعداد زنان مربی، به ویژه در سطوح پایه ورزش، در سال‌های اخیر کاهش یافته است. با اینکه موفقیت‌های تیم‌های زنان در عرصه بین‌المللی توجهات بسیاری را جلب کرده، زنان مربی همچنان با موانع جدی از جمله تبعیض جنسیتی، نبود فرصت برابر، هزینه بالای دوره‌ها و مسئولیت‌های خانوادگی مواجه‌اند.
بر اساس آمار، درصد مربیان زن داوطلب در انگلستان ۱۰٪ کاهش یافته که زنجیره پیشرفت دختران در ورزش را مختل می‌کند. تصور عموم از مربی ورزش همچنان مرد است و این نگاه سبب می‌شود زنان برای اثبات صلاحیت و جلب احترام دو برابر بیشتر تلاش کنند.
افزون بر این، هزینه بالای دریافت مدارک حرفه‌ای مانند لایسنس‌ها، مانعی مهم برای ورود زنان به مربیگری حرفه‌ای محسوب می‌شود. بسیاری از زنان حتی پس از اتمام دوران قهرمانی نمی‌توانند هزینه‌های این مسیر را تأمین کنند و فرصت‌های شغلی برای جبران این سرمایه‌گذاری محدود است.
علاوه‌بر هزینه، مسئولیت‌های خانوادگی و مراقبت از کودک نیز چالشی جدی برای مربیان زن به‌شمار می‌آید. تجربیات زنان نشان می‌دهد پس از تشکیل خانواده، به ویژه دوران بارداری و نگهداری کودک، امکان ادامه فعالیت مربیگری بسیار دشوار یا غیرممکن می‌شود. عدم حمایت باشگاه‌ها در سطوح پایه و نبود تضمین بازگشت به شغل پس از اثرات خانوادگی، زنان را از مسیر حرفه‌ای دور می‌کند.
در حالی که در سطوح بالای ورزش و باشگاه‌های نخبه تغییراتی در حال وقوع است و تلاش‌هایی برای حضور بیشتر مربیان زن و بهبود شرایط آنان انجام می‌شود، اما فاصله زیادی تا تحقق برابری واقعی در ساختار ورزش وجود دارد. تاکید کارشناسان بر این است که تنها با حمایت دولت، افزایش فرصت‌های مالی، ایجاد تسهیلات آموزشی و تغییر نگرش‌ها می‌توان امید داشت شرایط برای مربیان زن بهبود یابد.
ارسال دیدگاه