پس از شکست تحقیرآمیز تیم ملی فوتبال ایتالیا مقابل نروژ در رقابتهای مقدماتی جام جهانی و برکناری لوچانو اسپالتی، این کشور بار دیگر با چالش بازسازی تیم ملی خود روبهرو شده است. این وضعیت یادآور ناکامیهای اخیر ایتالیا برای صعود به دو دوره قبلی جام جهانی بوده و نگرانیها را درباره احتمال عدم حضور در سومین جام پیاپی افزایش داده است.
چه بر سر تیم ملی ایتالیا آمد؟
اسپالتی که با امیدواری و عنوان ناجی در سال ۲۰۲۳ به ایتالیا آمد، طی ۲۴ بازی، تنها ۱۲ پیروزی و ۶ شکست کسب کرد. او علیرغم شروعی پرانرژی و نتایج مثبت در لیگ ملتها، نتوانست انسجام لازم را به تیم بازگرداند. تغییرات تاکتیکی متعدد، سردرگمی در ترکیب و تصمیمهای بحثبرانگیز باعث عدم ثبات تیم شد. پیروزی مقابل مولداوی که در ردهبندی فیفا در جایگاه ۱۵۴ قرار دارد نیز نتوانست ترسها را کاهش دهد.
چالشهای اساسی فوتبال ایتالیا
مشکلات تیم ملی ایتالیا فقط به سرمربی محدود نمیشود. ساختار لیگ داخلی و شیوه پرورش بازیکنان باعث شده حق انتخاب برای مربیان محدود باشد. تنها حدود ۳۵٪ بازیکنان سری آ ایتالیایی هستند و تاکید بیش از حد بر تاکتیک و ساختار دفاعی در ردههای پایه، خلاقیت و مهارت فردی را قربانی کرده است.
به تازگی تلاشهایی برای تحول در آکادمیهای فوتبال ایتالیا آغاز شده و نتایج نسبی در تیمهای نوجوانان دیده میشود، اما این نسل جدید کمتر فرصت بازی در تیمهای بزرگسال را پیدا میکند. فابیو کاپلو، سرمربی اسبق میلان نیز انتقاد کرده که توجه به کیفیت و مهارت فردی، جایش را به رویکرد تاکتیکی داده است.
آینده روی نیمکت آتزوری
پس از رد پیشنهاد مربیگری از سوی کلودیو رانیری و حضور او در نقش مدیریتی در باشگاه رم، نامهایی مانند استفانو پیولی گزینههای احتمالی جانشینی اسپالتی هستند. با توجه به فاصله زیاد ایتالیا با صدر جدول و ضرورت پیروزی در پنج بازی پیش رو، سرمربی بعدی وظیفهای بسیار دشوار بر عهده خواهد داشت.
جمعبندی
برای ما ایرانیان که همواره فوتبال ایتالیا را با دفاع مستحکم و تاکتیک منحصر به فرد به یاد داریم، مشاهده چنین بحرانی در یکی از قدرتهای سنتی جهان فوتبال جای تأمل دارد. شاید این بحران درسی باشد برای بازاندیشی در روشهای پرورش بازیکن، تحول ساختاری و اهمیت دادن به نقش نسل جدید در فوتبال ملی.
ارسال دیدگاه