در فاصله سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸، تیم فوتبال منچسترسیتی با صرف مبالغ هنگفتی برای خرید بازیکنان، بازار نقل و انتقالات فوتبال اروپا و جهان را به طور چشمگیری تغییر داد. این تیم، با پرداخت تقریبی ۱.۲ میلیارد پوند برای انتقالات، رکورددار بیشترین هزینه در آن بازه زمانی شد.
بخش بزرگی از این مبلغ به باشگاه‌های بزرگ اروپایی و به‌خصوص باشگاه‌های لیگ برتر انگلیس پرداخت شد. تنها بیش از یک‌چهارم هزینه‌های انتقال سیتی به باشگاه‌های لیگ برتر تعلق گرفت. همچنین این تیم از باشگاه‌هایی چون وولفسبورگ (با فروش کوین دی‌بروین)، موناکو (با فروش برناردو سیلوا و بنجامین مندی)، آرسنال و برخی باشگاه‌های پرتغالی بازیکن خریداری کرد. برخی از این باشگاه‌ها بالاترین درآمد تاریخ خود تا آن زمان را از همین انتقالات به‌دست آوردند.
با این حال، بررسی‌ها نشان می‌دهد که دریافت این مبالغ لزوماً کمک اساسی به موفقیت باشگاه‌ها نکرد. برای نمونه، وولفسبورگ پس از فروش دی‌بروین سقوط محسوسی در رده‌های بوندس‌لیگا داشت و موناکو هم پس از فروش ستاره‌های خود به سیتی، از قهرمانی تا آستانه سقوط پیش رفت.
نکته قابل‌توجه، تاثیر منفی رشد نجومی قیمت‌ها بر باشگاه‌های دیگر است. برخی تیم‌ها مثل اسپورتینگ پرتغال که وجهی از منچسترسیتی دریافت نکردند، در این دوران موفق به کسب عنوان قهرمانی نشدند. همچنین، بندهای درصدی فروش نفرات مانند انتقال رحیم استرلینگ و جان استونز باعث تقویت مالی کوتاه‌مدت تیم‌هایی مانند کویینزپارک رنجرز و بارنسلی شد، اما این موضوع نیز پایدار نبود و موجب صعود قابل توجهی برای آن‌ها نشد.
در نهایت، هزینه‌های هنگفت و مالی‌سازی بزرگ سیتی روی روند بازار نقل و انتقالات فوتبال تأثیرگذار بوده و پیامدهای بلندمدتی در اکوسیستم مالی فوتبال جهانی دارد؛ هرچند آثار جزئی و بلندمدت آن برای باشگاه‌های مختلف، همواره مثبت نبوده است.
ارسال دیدگاه