تیم ملی فوتبال ایتالیا، پس از یک دوره پر از ناکامی به ویژه ناتوانی در صعود به دو جام جهانی اخیر، دوباره به لزوم بازسازی و بازتعریف هویت خود رسیده است. شکست سنگین مقابل نروژ و اخراج لوچیانو اسپالتی نشان داد که حتی یکی از پرافتخارترین کشورهای فوتبال جهان هم میتواند دچار بحران شود.
در ایران نیز وضعیت فوتبال ایتالیا با دقت پیگیری میشود. تیمی که چهار بار قهرمان جهان شده است، حالا برای فرار از حذف سومین دوره متوالی، تحت فشار شدید رسانهها و هواداران قرار دارد. تمامی توجهها به انتخاب سرمربی بعدی معطوف شده، اما کلودیو رانیری با وجود تجربه بالا، ترجیح داده فعلا در رم بماند و به پیشنهاد فدراسیون ایتالیا پاسخ منفی دهد.
بررسی تحلیلهای مطرحشده نشان میدهد مشکلات فوتبال ایتالیا فقط به سطح تاکتیکی یا انتخاب مربی برنمیگردد؛ بخشی از بحران به تغییرات نسلی، شیوه آموزش بازیکنان و عدم توجه به پرورش مهارت فردی جوانان است. متاسفانه سهم کم بازیکنان ایتالیایی در سریآ هم دامنه انتخاب برای تیم ملی را محدودتر میکند؛ مسئلهای که فوتبال ایران هم تا حدی با آن روبهرو است.
اسپالتی که در ناپولی عملکرد موفقی داشت، نتوانست این موفقیت را به تیم ملی انتقال دهد. تغییر فرمیشنهای متعدد و فشار روی بازیکنان برخی را سردرگم و بیاعتماد ساخت. به گفته کارشناسان ایتالیایی، مشکل اصلی نه فقط در ساختار تاکتیکی بلکه در عدم هماهنگی بازیکنان و کمبود روحیه تیمی است؛ موضوعی که به روشنی در عملکرد تیم ملی ایران طی سالهای اخیر نیز قابل مشاهده است.
در نهایت به نظر میرسد راه بازگشت فوتبال ایتالیا به صدر، علاوه بر انتخاب مربی مناسب، نیازمند یک پوستاندازی بنیادی در آموزش، سیاستهای جذب بازیکن جوان و نوسازی فکری است. سؤالی که ذهن فوتبالدوستان ایرانی را نیز مشغول میکند این است که آیا ایتالیا میتواند دوباره به روزهای اوج بازگردد یا این جرقهای گذرا در روند افول آتزوری خواهد بود؟
ارسال دیدگاه