در سالهای اخیر، حجم حضور سرمایهگذاران آمریکایی در فوتبال اسکاتلند به شکل چشمگیری افزایش یافته است. اکنون نیمی از باشگاههای لیگ برتر اسکاتلند سرمایهگذاری قابل توجهی از سوی آمریکاییها جذب کردهاند و این تغییر، آیندهای متفاوت برای فوتبال این کشور را رقم زده است.
مهمترین نکته، جذابیت مالی برای سرمایهگذاران خارجی است. برخلاف باشگاههای انگلستان که قیمتهای بسیار بالاتری دارند، ورود به باشگاههای اسکاتلندی هزینه کمتری میطلبد اما فرصت حضور در رقابتهای اروپایی و افزایش شهرت جهانی وجود دارد. همچنین، موضوع خرید و فروش بازیکن و نگاه به باشگاهها به عنوان ویترین عرضه استعدادها، یکی دیگر از دلایل انتخاب اسکاتلند توسط سرمایهگذاران است.
از منظر ایرانی، این روند شباهت زیادی به ورود بخش خصوصی و سرمایهگذاری خارجی در فوتبال کشور خودمان دارد؛ هرچند حضور پررنگ آمریکاییها در کشور ما به علت موانع سیاسی و ساختار خاص مالکیت باشگاهها میسر نبوده است. در ایران نیز دغدغه توازن بین هویت فرهنگی-محلی باشگاهها و الزامات حرفهای اداره فوتبالی وجود دارد؛ موضوعی که اسکاتلندیها نیز با آن روبهرو هستند.
برخی از هواداران اسکاتلندی نسبت به بحران هویت و تبدیل باشگاهها به بخشی از امپراتوری سرمایهگذاریهای چند باشگاهی هشدار میدهند. این نگرانی زمانی جدیتر میشود که مالکان خارجی به جای تمرکز بر رشد فنی و فرهنگی، صرفاً به چشم کسبوکار به فوتبال نگاه کنند. مثالهایی مانند مخالفت طرفداران مادروِل با پیشنهاد آمریکاییها، اهمیت مشارکت و توجه به فرهنگ باشگاهها را بیش از پیش نشان میدهد.
در نهایت، اسکاتلند امروز میتواند برای فوتبال ایران الگویی باشد تا در مسیر خصوصیسازی و سرمایهگذاری خارجی، احترام به ریشههای فرهنگی، مشارکت هواداران و درک تفاوتهای ارزشمند باشگاههای بومی را مدنظر قرار دهد. سرمایه لازم است، اما فوتبال بدون فرهنگ محلی و شور مردمی آن، هویت خود را از دست خواهد داد.
ارسال دیدگاه