شکست ناامیدکننده ایتالیا مقابل نروژ در آغاز رقابتهای مقدماتی جام جهانی، بار دیگر وضعیت تیم ملی این کشور را به بحرانی عمیق کشاند. ایتالیا پس از ناکامی در صعود به دو جام جهانی گذشته (روسیه ۲۰۱۸ و قطر ۲۰۲۲) و این بار در برابر خطر از دست دادن سهمیه جام جهانی سوم، تصمیم به برکناری لوچانو اسپالتی گرفت.
اسپالتی که سال گذشته با امید و انتظار بسیار پس از قهرمانی با ناپولی، هدایت آتزوری را بر عهده گرفته بود، نتوانست انتظارات را برآورده کند. دوران او با ۱۲ پیروزی و ۶ شکست از ۲۴ بازی، ناکامی در یورو تابستان گذشته و حذف تلخ در برابر نروژ پایان یافت. انتخابهای تاکتیکی متغیر اسپالتی و عدم هماهنگی مطلوب بین بازیکنان از عوامل شکست او بود.
پس از جدایی اسپالتی، فدراسیون فوتبال ایتالیا به سراغ گزینههایی چون کلودیو رانیری رفت اما رانیری با رد پیشنهاد، ترجیح داد به فعالیت اجرایی در رم ادامه دهد. در حال حاضر استفانو پیولی، سرمربی پیشین میلان و کنونی النصر عربستان، اصلیترین گزینه هدایت ایتالیا است.
چالش ایتالیا فقط مربی نیست. مشکل عمیقتر، ساختار فوتبال این کشور است؛ جایی که تنها ۳۴ تا ۳۶ درصد بازیکنان سری آ ایتالیایی هستند و تیمهای جوانان بیشتر روی فیزیک و تاکتیک کار میکنند تا مهارت و خلاقیت فردی. با وجود پیشرفت نسبی ردههای پایه در سالهای اخیر، فرصت بازی به نسل جدید خیلی کم داده میشود.
به باور کارشناسان، بازسازی فوتبال ایتالیا تنها با تغییر سرمربی عملی نمیشود، بلکه باید نگرش و شیوه پرورش بازیکنان در سطوح پایه دگرگون شود. ایتالیا برای بازگشت به سطح اول فوتبال جهان، نیازمند اصلاحات جدی در مدیریت و آموزش است تا بار دیگر بتواند رویای جام جهانی را زنده کند.
Insert Comment