داستان تیم ملی فوتبال زامبیا یکی از الهامبخشترین فصلهای تاریخ ورزش جهان است؛ روایتی از اوج ناامیدی تا قله افتخار. در ۲۸ آوریل ۱۹۹۳، هواپیمای حامل بازیکنان تیم ملی زامبیا در سواحل گابن سقوط کرد و زندگی ۳۰ نفر، شامل بازیکنان، کادر فنی و خدمه پرواز، ناگهان پایان یافت. ملت زامبیا عزادار شد و رؤیای حضور در جام جهانی آمریکا ۱۹۹۴ در یک لحظه بر باد رفت.
زندهمانده مشهور این حادثه، کالوشا بوالیا، اسطوره فوتبال آفریقا و بازیکن مطرح پیاسوی آیندهوون، که به دلیل بازی در اروپا با این پرواز همراه نبود، پس از فقدان همتیمیهایش وظیفه سنگین بازسازی تیم را برعهده گرفت. زامبیا در کمال ناباوری توانست تیمی تازه را در کمتر از دو ماه جمعوجور کند و پیکارهای انتخابی جام جهانی را ادامه دهد؛ اگرچه تنها با یک امتیاز کمتر از صعود به جام جهانی بازماند.
با وجود این ناکامی، ستارههای جدید با انگیزه و یاد دوستان ازدسترفته خود، پا به جام ملتهای آفریقا ۱۹۹۴ گذاشتند و تا فینال پیش رفتند. اگرچه در نبرد پایانی مغلوب نیجریه شدند، اما این بازسازی تحسینبرانگیز در خاطره ورزش دوستان باقی ماند.
اما نقطه اوج نشدن در همان سالها نماند؛ زامبیا پس از سالها دوباره به صحنه بازگشت؛ در جام ملتهای آفریقا ۲۰۱۲، شاگردان اروه رنار فرانسوی با تیمی کمستاره و تحت رهبری کاپیتان کریس کاتونگو موفق شدند بدون باخت تا فینال صعود کنند. مسابقه پایانی یک نماد تاریخی دیگر بود، چرا که دقیقا در فاصله چند کیلومتری محل سقوط هواپیمای ۱۹۹۳ برگزار شد.
بازیکنان و کادر زامبیا پیش از فینال با حضور در محل حادثه، گلهایی به یاد قربانیان به دریا سپردند. انگیزه ایثارگرانه و همدلی ناشی از این یادآوری، شور ویژهای به تیم بخشید. در نهایت، زامبیا در یک فینال نفسگیر و در ضربات پنالتی، ساحل عاج پرستاره و دیدیه دروگبا را شکست داد تا برای اولین بار قهرمان آفریقا شود؛ جامی که تقدیم شده به قهرمانان از دسترفته ۱۹۹۳.
این ماجرا درس بزرگی درباره قدرت همبستگی، امید و جبران اندوه توسط نسلهای بعدی برای تمام مردم دنیا، از جمله ایرانیان، دارد. برد تاریخی زامبیا نه فقط یک قهرمانی، بلکه نمادی از غلبه بر داغ جمعی و ایستادگی یک ملت در برابر سرنوشت بود.
Insert Comment