در دیدار اخیر منچستر سیتی و لیورپول، جرمی دکو عملکردی فوقالعاده داشت و نقش تأثیرگذاری در برتری تیمش ایفا کرد. پیروزی ۳-۰ سیتی بیش از هر چیز با درخشش دکو همراه بود، اما نباید از تأثیر نحوه چیدمان تاکتیکی لیورپول غافل شد که شرایط را برای هنرنمایی ستاره بلژیکی فراهم کرد.
یکی از مسائل کلیدی در این بازی، عدم بازگشت محمد صلاح برای دفاع و کمک به کانر بردلی در سمت راست لیورپول بود. این موضوع سبب شد تا بردلی اغلب تنها بماند و مجبور باشد همزمان از دکو و نیکو اورایلی مراقبت کند. حتی با تمام تلاشهای بردلی و کمک گاه و بیگاه کوناته، فضای زیادی برای حملات سیتی از این سمت ایجاد شد که سیتی به خوبی از آن استفاده کرد.
این نقطه ضعف، بارها تاکتیکی توسط پپ گواردیولا مورد هدف قرار گرفت و باعث شده بود بیش از نیمی از حملات سیتی از جناح چپ (سمت راست دفاع لیورپول) شکل بگیرد. در برخی الصحنهها، بردلی هیچ راهی جز انتخاب بین مهار دکو یا اورایلی نداشت و همین موضوع منجر به ایجاد شرایط گلزنی شد.
در صحنه گل دکو در نیمه دوم، رایان گراونبرچ به دلیل نگهداری از فیل فودن نتوانست بردلی را یاری کند و این فرصت برای اورایلی فراهم شد تا توپ را به دکو برساند و او نیز با ضربهای دیدنی گل سوم را به ثمر رساند.
اگرچه گاهی این استدلال مطرح میشود که موفقیت سالهای گذشته لیورپول با حضور صلاح در حمله بدون کمک دفاعی هم ممکن بوده، اما برای بازیهای بزرگ، خصوصاً خارج از خانه، تعادل میان حمله و دفاع اهمیت فراوانی دارد. صلاح چند حرکت خطرناک در ضدحملات داشت، اما عدم حمایت وی از بردلی موازنه خطی لیورپول را به شدت به هم زد و ضربه سنگینی به عملکرد دفاعیشان وارد کرد.
عملکرد سیتی و دکو در این بازی، علاوه بر نمایش سطح بالای فردی، اهمیت شناخت و هدفگذاری ضعفهای تاکتیکی حریف را نیز نشان داد. لیورپول برای حفظ شانس قهرمانی، نیازمند بازنگری و ایجاد تعادل بیشتری بین فازهای دفاع و حمله است.
Insert Comment