یحیی توره، اسطوره فوتبال ساحل عاج و یکی از چهرههای ماندگار تیمهای بارسلونا و منچسترسیتی، در گفتوگویی صمیمی از روزهای کودکیاش در خانوادهای نظامی تا تبدیل شدن به ستارهای بینالمللی و اکنون دوران مربیگری صحبت میکند.
توره میگوید فوتبال به او نه تنها شادی، بلکه فرصت رشد داده و کمک کرده خانوادهاش زندگی بهتری داشته باشد. او از تاثیر پدر سختگیرش میگوید و اینکه چگونه نظم و انضباط، نقش مهمی در موفقیتش داشته است.
یحیی توره از دوران کودکی علاوه بر فوتبال به ورزشهایی مانند بسکتبال و تکواندو هم پرداخته است و روحیهای جستجوگر داشته. مهاجرت به اروپا در سن ۱۷ سالگی برای توره پر از چالشهای فرهنگی و آبوهوایی بوده است اما عشق به فوتبال و تماشای بازیهای اروپایی، انگیزه اصلی او برای این راه دشوار بوده است.
توره با یادآوری تاثیر مربیانی چون فرانک رایکارد در بارسلونا و روبرتو مانچینی در منچستر سیتی، از نظم، تاکتیک و تاثیرپذیری عمیق خود از این دو مربی میگوید و اعتراف میکند پس از جلسات خصوصی با رایکارد نحوه بازیاش تغییر کرد.
رقابت با برادر بزرگترش کولو توره همواره محرک رشد و انگیزهای بیپایان برای هر دو برادر بوده است. با این حال، یحیی توره تاکید میکند هر یک مسیر منحصر به فرد خود را پیدا کردهاند و احترام متقابلی میانشان برقرار است.
توره حالا با امید و انرژی وارد دنیای مربیگری شده است؛ پس از تجربه در آکادمی تاتنهام و همکاری با تیم ملی عربستان در کنار مانچینی، رویای ساختن تیمی هیجانانگیز دارد: «هدفم این است که روزی به عنوان سرمربی تیمی باشم که برای مردم کشورم و علاقهمندان فوتبال سراسر جهان شادی بیافریند.»
یحیی توره را نه فقط به عنوان یک فوتبالیست بزرگ، بلکه فردی پرتلاش، منظم، متواضع و خانوادهدوست میشناسیم که تجربههایش الهامبخش هر کسی میتواند باشد که مسیر قهرمانی را در پیش میگیرد.
Insert Comment