در سالهای اخیر، تحقیقات علمی گستردهای دربارهٔ اثرات ضربات مکرر به سر بر بازیکنان فوتبال انجام گرفته است. بهویژه پس از پرونده مرگ گوردون مککوئین، مدافع صاحبنام تیم ملی اسکاتلند و باشگاههای بزرگ انگلیسی چون منچستر یونایتد و لیدز، این مسئله دوباره به صدر اخبار بازگشته است.
براساس نتایج گزارش پزشکی قانونی، مککوئین به علت ابتلا به زوال عقل عروقی و آنسفالوپاتی مزمن ضربهای (CTE) ناشی از ضربات مکرر سرش به توپ در دوران حرفهای خود جان باخته است. پزشکان تأکید کردند که تکرار این ضربهها در بازی و تمرین، ریسک بیماریهای مغزی پیشرونده مانند CTE، دمانس و پارکینسون را افزایش میدهد.
دختران مککوئین نیز ضمن اشاره به رنجهای پایان زندگی پدرشان، از مسئولان فوتبال خواستند احتیاط بیشتری در خصوص ضربههای سر اعمال شود، بهویژه برای فوتبالیستهای نوجوان. در همین راستا، برخی فدراسیونها مانند اتحادیه فوتبال انگلیس ضربه سر عمدی را در فوتبال پایه و نوجوانان تا ۱۲ سال ممنوع کردهاند.
اظهار نظر پروفسور ویلی استوارت، مغزپزشک سرشناس، مبنیبر اینکه ریسک ابتلا به این بیماریها در مدافعین و بازیکنان غیر دروازهبان بسیار بیشتر از جمعیت عادی است، حمایت محققان زیادی را به دنبال داشته است.
این تحقیقات باعث شده نگرانی درباره سلامتی آینده فوتبالیستها افزایش یابد و درخواستها برای تغییر قوانین تمرین و بازی، حمایت بهتر از بازیکنان بازنشسته و اطلاعرسانی بیشتر به خانوادهها شدت گیرد.
Insert Comment