آیا دوران آموریم در منچستریونایتد سالی تلف شده بود؟ بررسی عملکرد کریگ و تأثیرش پس از اخراج آموریم

پس از پایان دوران روبن آموریم در منچستریونایتد و ورود دوباره مایکل کریگ به عنوان مربی موقت، بسیاری از کارشناسان و هواداران فوتبال ایران و جهان این سؤال را مطرح می‌کنند که آیا حضور آموریم، یک سال از عمر یونایتد را هدر داد؟

کریگ موفق شد تنها در سه بازی ابتدایی خود در لیگ برتر، سه پیروزی متوالی بدست آورد؛ موضوعی که آموریم در طول ۱۴ ماه حضورش فقط یک بار تجربه کرد. همچنین کریگ با ایجاد تغییرات ساختاری در سیستم تیم و اعتماد به بازیکنانی چون کوبی ماینو، انرژی جدیدی به خط میانی یونایتد بخشیده است؛ موضوعی که زیر نظر آموریم به خوبی مدیریت نشد و حتی فضای ظهور جوانانی مانند ماینو به دلیل رقابت بی‌منطق با برونو فرناندز گرفته شده بود.

تیم یونایتد به لطف گل ثانیه‌های پایانی سسکو، فولام را با نتیجه ۳-۲ شکست داد و این پیروزی نمایان‌گر بازگشت همان هیجان و DNA سنتی این باشگاه بود؛ DNAیی که در دوران آموریم کم‌فروغ شد و هواداران حس عجیبی از بی‌هویتی را تجربه کردند.

با کسب نتایج اخیر توسط کریگ، یونایتد نه تنها به جایگاه چهارم لیگ برگشت، بلکه اکنون شانس بازگشت به لیگ قهرمانان اروپا را هم در اختیار دارد. کریگ نه با بازی‌های چشم‌نواز بلکه با بازگرداندن همان حس قدیمی مبارزه تا لحظه آخر و ایجاد انگیزه در بازیکنان، فضایی متفاوت با دوران آموریم ایجاد کرده است.

سوالی که حالا جدی‌تر از همیشه مطرح می‌شود این است: آیا آموریم هرگز باید هدایت یونایتد را قبول می‌کرد؟ آماری که از دوران حضورش به جا مانده، ضعیف‌ترین عملکرد یک سرمربی پس از فرگوسن بوده و اگر باشگاه زودتر تصمیم به تغییر کادر فنی می‌گرفت، شاید امروز شرایط تیم و هواداران کاملاً متفاوت بود. واقعیت این است که کریگ نوعی تزریق روحیه و انگیزه انجام داده که در دوران آموریم خبری از آن نبود.

به نظر می‌رسد مدیریت با جسارت در شرایط چالش‌برانگیز، تأثیر قابل توجهی گذاشته و حالا امید دوباره‌ای به هواداران یونایتد بازگشته است.