سقوط تیمهای بزرگ فوتبال به دسته پایینتر همواره یکی از اتفاقات شوکهکننده دنیای ورزش بوده است. در لیگ برتر انگلیس نیز تیمهایی که زمانی قهرمان بودند یا ستارههای بزرگی داشتند، به دلایل مختلف با شکستهای تلخ و حتی سقوط روبهرو شدند.
نمونههایی از بزرگترین سقوطها
- ناتینگهام فارست (1992-93): تیمی با دو قهرمانی اروپا، آغاز خوبی داشت اما با جدایی ستارهها مثل تدی شرینگهام و دز واکر و حتی حضور رای کینِ جوان، در نهایت به دسته پایینتر سقوط کرد و دوران پرافتخار برایان کلاف به پایان رسید.
- کوئینز پارک رنجرز (2012-13): هزینههای بالای جذب بازیکنان بزرگ و روند ضعیف باعث شد این باشگاه با تنها چهار برد سقوط کند.
- ویگان (2012-13): قهرمانی شگفتانگیز در جام حذفی کافی نبود، چون فقط چهار روز بعد در لیگ سقوط کردند.
- آستون ویلا (2015-16): پس از حضور در فینال جام حذفی، تغییرات مدیریتی، فروش ستارهها و بحرانهای مالکیتی موجب سقوط شد؛ این تیم از هفت باشگاه همیشه حاضر لیگ برتر بود.
- میدلزبرو (1996-97): با خرید ستارههایی مثل رаванلی و جونیور تیمی مدعی ساخت اما کسر سه امتیاز به خاطر لغو بازی با بلکبرن، باعث سقوط آنها شد.
- بلکبرن (1998-99): قهرمان چهارسال قبل، با ستارههایی بزرگ، باورنکردنی سقوط کرد.
- لسترسیتی (2022-23): تنها هفت سال پس از قهرمانی و با ترکیبی قدرتمند، با اختلاف کمی سقوط کردند و یکی از عجیبترین سقوطهای سالهای اخیر رقم خورد.
- نیوکسل (2008-09): علیرغم تلاش آلن شیرر و وجود ستارهها، تنها دو پیروزی پس از کریسمس کسب کردند و سقوط کردند.
- لیدز (2003-04): تیمی که تا نیمهنهایی لیگ قهرمانان رفت، به دلیل خرج بیرویه و مشکلات مالی سقوط کرد و حتی تا لیگ یک هم سقوط ادامه یافت.
- وستهام (2002-03): با ستارههایی مثل جو کول، دفو و دیکانیو و کسب ۴۲ امتیاز (بالاترین امتیاز برای یک تیم سقوطکرده در لیگ برتر)، باز هم سقوطشان قطعی شد.
جمعبندی
سقوط این تیمها نشاندهنده اهمیت مدیریت مالی، ثبات کادر فنی و لزوم داشتن برنامه بلندمدت است. در فوتبال انگلیس حتی نامدارترین تیمها هم هرگز از سقوط در امان نیستند.
Insert Comment