در انگلیس و اروپا، امسال شاهد پنجره نقل و انتقالات دو مرحلهای بودیم؛ اقدامی بیسابقه که به خاطر حضور تیمهایی از لیگ برتر در رقابتهای جام باشگاههای جهان شکل گرفت. طی تنها ۱۰ روز، تیمهای لیگ برتری بیش از ۴۰۰ میلیون پوند صرف انتقال بازیکنان کردند؛ مبلغی که اختلاف چشمگیری با لیگهای آلمان، اسپانیا، ایتالیا و فرانسه دارد.
این مسیر کوتاه، فرصتی ویژه برای تیمهایی همچون چلسی و منچسترسیتی بود تا ترکیب خود را برای حضور در باشگاههای جهان، کامل کنند. لیام دلاپ، داریو اسوگو و مامادو سار از خریدهای تازه چلسی هستند که بیش از ۸۹.۵ میلیون پوند برای آنها هزینه شد. سیتیزنها هم رایان آیت نوری و رایان چرکی را جذب کردند تا با نیرویی تازه راهی آمریکا شوند.
منچستریونایتد با خرید متئوس کونیا با مبلغ ۶۲.۵ میلیون پوند، گرانترین نقل و انتقال این پنجره را رقم زد و از این حیث حتی گرانتر از خریدهای تابستان قبل ظاهر شد. همچنین، رئال مادرید برای تقویت دفاع، دیان هویسن را با فعالسازی بند فسخ ۵۰ میلیون پوندی از بورنموث جذب کرد و انتقال زودهنگام ترنت الکساندر-آرنولد از لیورپول با پرداخت ۱۰ میلیون پوند نیز خبرساز شد.
در سایر لیگها، نقل و انتقالهای مهمی چون انتقال جوب بلینگهام به دورتموند و جایگزینی فرانپونگ با الکساندر-آرنولد در لیورپول دیده میشود. این حجم بالای هزینه و برنامهریزی باشگاهها نشان میدهد فوتبال اروپا برای موفقیت در جام باشگاههای جهان و همچنین آمادهسازی فصل جدید با بیشترین شدت به توسعه ترکیب تیمی میپردازد.
نکته قابل توجه برای هواداران ایرانی این است که مدل مدیریت و سرمایهگذاری در نقل و انتقالات اروپا، فاصله معناداری با وضعیت باشگاههای ایرانی دارد و الگوبرداری از برنامهریزیها و رقابتهای شفافتر میتواند برای فوتبال ایران سودمند باشد.
Insert Comment