در سالهای اخیر، لیگها و فدراسیونهای بینالمللی فوتبال با افزودن تعداد مسابقات، چالش بزرگی برای بازیکنان و باشگاهها ایجاد کردهاند. این روند نهتنها خطر آسیبدیدگی بازیکنان را افزایش میدهد، بلکه کیفیت بازیها را هم پایین میآورد.
بازیهای فشرده و عوارض آن
در فصلهای اخیر باشگاههایی مانند منچستریونایتد، چلسی و آرسنال باید در کمتر از یک هفته چند بازی انجام دهند. سفرهای طولانی برای بازیهای اروپایی و بازگشت سریع برای مسابقات لیگ داخلی، باعث خستگی شدید، افزایش مشکلات جسمانی و بالا رفتن آمار مصدومیتها شده است. نمونه بارز آن، سفر نیوکاسل به باکو و بازی سنگین بلافاصله پس از بازگشت به انگلستان است.
آسیبهای بافت نرم؛ چرا زیاد شدند؟
برخلاف گذشته که بازیکنان مجبور به تحمل درد و بازی میشدند، امروزه توجه زیادی به علم پزشکی ورزشی و پیشگیری از آسیب وجود دارد. اما روند رو به رشد آسیبهای بافت نرم (همچون کشیدگی عضلات ران و همسترینگ) نگرانکننده است. علت آن، شتاب گرفتن بازیها و افزایش سرعت و قدرت بدنی بازیکنان است، نه صرفا افزایش تعداد بازیها.
رقابتهای بزرگ؛ رقیق شدن کیفیت فوتبال
افزایش تعداد تیمها و مسابقات در جام جهانی و لیگ قهرمانان اروپا، ممکن است فرصتهایی برای کشورهای کوچکتر ایجاد کند، اما در عمل کیفیت فوتبال را کاهش میدهد. مسابقات بیش از اندازه و حذف نشدن تیمها در مراحل اولیه باعث کاهش ارزش رقابتها و فرسودگی ستارههای فوتبال جهان شده است.
بازیکنان قربانی تقویم شلوغ
در حالی که باشگاهها و فدراسیونها به دنبال افزایش درآمد از راه مسابقات هستند، بازیکنان بزرگ قربانی فشردگی برنامهها شده و به مسابقات نهچندان مهمی اعزام میشوند. نتیجه این روند میتواند افت سطح کیفی لیگهای بزرگ دنیا و آسیبدیدگی مزمن فوتبالیستها باشد.
بهنظر میرسد وقت آن رسیده که مدیران فوتبال به جای تمرکز روی افزایش تعداد مسابقات، با مدیریت درست و رعایت اصول سلامت بازیکنان، سطح کیفی رقابتها و جذابیت را حفظ کنند.
ارسال دیدگاه