در سالهای اخیر، حضور بازیکنان خارجی در تیمهای لیگ برتر فوتبال ایران همواره محل بحث بوده است. با این حال، آمارها از ادامه حیات بومیگرایی حکایت دارند و برخی تیمها حتی با ترکیب کاملاً ایرانی پا به میدان میگذارند و در برخی موارد، به نتایج قابل قبولی هم دست پیدا میکنند.
سه باشگاه ملوان بندرانزلی، آلومینیوم اراک و شمسآذر قزوین از جمله تیمهایی بودند که فصل را با بازیکنان تماما ایرانی به پایان رساندند و موفق شدند در کنار صرفهجویی اقتصادی، ساختاری منسجم و رقابتی را ایجاد کنند. دو تیم از این جمع در نیمه بالای جدول قرار گرفتند که نشاندهنده موفقیت مدل بومیگرایی، دستکم در برخی شرایط است.
تیمهایی مانند هوادار تهران و ذوبآهن اصفهان نیز با نسبت بالای بازیکن ایرانی به نتایج نسبتا خوبی رسیدند؛ مخصوصا ذوبآهن که فصل را در جایگاه ششم تمام کرد. تیمهای خیبر خرمآباد، مس رفسنجان و گلگهر سیرجان هم که ترکیبی متعادلتر داشتند، با اتکا به نیروی ایرانی توانستهاند عملکرد مناسبی ارائه دهند.
با این حال، تیمهایی مانند سپاهان و فولاد که از بازیکنان خارجی بیشتری بهره بردند، همچنان ساختار خود را بر پایه بازیکنان داخلی بنا کردند. سپاهان نایبقهرمان فصل شد و فولاد هم سابقه درخشانی در کشف بازیکنان ایرانی دارد. از سوی دیگر، تراکتور تبریز و پرسپولیس بیش از یکچهارم ترکیب خود را به خارجیها سپردند. استقلال تهران با کمترین سهم بازیکنان ایرانی، فصل را در جایگاه نهم به پایان برد که نشان میدهد استفاده بالای بازیکنان خارجی لزوما موفقیت را تضمین نمیکند.
میانگین استفاده از بازیکنان ایرانی در لیگ برتر ایران در فصل اخیر، عددی بالای ۸۵ درصد را نشان میدهد. این موضوع بیانگر آن است که زیرساختها و سرمایهگذاری بر فوتبال پایه در کشور هنوز زنده و پابرجاست. مزایای بومیگرایی فقط به کاهش هزینهها خلاصه نمیشود و تیمهایی که بر آکادمی و استعدادهای داخلی تکیه کردند، توانستند از ثبات و انسجام بیشتری برخوردار شوند.
با توجه به فشارهای مالی، محدودیتهای ارزی و حواشی ناشی از حضور بازیکنان خارجی، شاید زمان آن رسیده باشد که سایر تیمها هم از تجربه موفق ملوان و آلومینیوم الهام بگیرند. البته این روند نباید منجر به انحصار بازار برای بازیکنان داخلی و افزایش بیرویه دستمزدها شود. به همین خاطر، تدوین راهکاری علمی و دقیق برای تعیین سهمیه بازیکنان خارجی و داخلی در لیگ برتر اهمیت ویژهای دارد.
ارسال دیدگاه