گاهی شوق و شور فوتبال آنقدر فضا را پر میکند که فراموش میکنیم بازیکنان هم انسانهایی با قلب و احساس هستند؛ انسانهایی که قصه غم، رفاقت و از دست دادن را تجربه میکنند. دیشب، در استادیوم متلایف، سکوتی عمیق سراسر ورزشگاه را فرا گرفت. بیش از هفتاد هزار نفر به احترام درگذشت دیوگو ژوتا یک دقیقه ساکت شدند؛ لحظهای که برای خیلیها از جشن گلزنی شیرینتر و عمیقتر بود.
ترنت الکساندر آرنولد، ستاره انگلیسی رئال مادرید، رفیق دیرینهاش را از دست داد. او سالها کنار دیوگو بازی کرده و هماتاقی بوده و ناگهان غمی عظیم زندگیاش را فرا گرفت. او تمام بازی را در شوک و اندوه سپری کرد. وقتی در مصاحبه بعد از بازی گفت: «چطور با چنین اتفاقی کنار بیایم؟ چطور وقتی قلبم در جای دیگری است فوتبال بازی کنم؟» همه فهمیدند برای او آن شب فوتبال هیچ معنایی ندارد.
ترنت قبل از شروع مسابقه، از همتیمیها جدا شد و به تنهایی برای دیوگو و برادر درگذشتهاش دعا کرد. خودش روایت میکند: «صبح که بیدار شدم انبوه پیامهایی را دیدم که با ناباوری، خبر رفتن دیوگو را رسانده بودند. هنوز هم نمیتوانم باور کنم. دیوگو برایم فقط یک دوست نبود، خانوادهام بود.»
در پایان مسابقه، همتیمیها سراغ ترنت آمدند تا آرامش کنند. ولی او دوباره با سری پایین و آرام از جمع دور شد تا دقایقی در خلوت خودش دعا کند؛ لحظاتی که نشانه انسانیتی عمیق بود.
شاید ما عادت کردیم فوتبالیستها را فقط در اوج شادی و افتخار ببینیم؛ در لحظه بالا بردن جامها و کسب موفقیتها. اما دیشب ترنت الکساندر آرنولد یادآور شد که پشت همه این تصویرهای باشکوه، فوتبالیستها هم همچون ما انسانند و غم و رفاقت بخش جداییناپذیر زندگیشان است. فوتبال هم با همه عظمت، گاهی در برابر سنگینی این احساسات کوچک میشود.
ارسال دیدگاه