جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ که به میزبانی ایالات متحده، مکزیک و کانادا برگزار خواهد شد، به عنوان یکی از بزرگترین و جنجالیترین رویدادهای ورزشی تاریخ شناخته میشود. این دوره با حضور ۴۸ تیم و ۱۰۴ مسابقه در سه کشور مختلف، هم از لحاظ مقیاس و هم از منظر پیامدهای سیاسی، اقتصادی و زیستمحیطی بیسابقه است.
جام جهانی درگیر سیاست و امنیت
یکی از پرسروصداترین ابعاد این دوره، حضور ایران به عنوان یکی از تیمهای شرکتکننده در حالی است که ایالات متحده میزبان، درگیر مناقشات و مخاصمه نظامی با تهران است. جابجایی محل کمپ تیم ملی ایران از آریزونا به مکزیک و محدودیتهایی از جمله عدم صدور ویزا برای اعضا و ممنوعیت پرچم پیش از انقلاب، نشاندهنده تأثیر مستقیم سیاست و فضای امنیتی بر یک رویداد ورزشی است.
همچنین سیاستهای مهاجرتی سختگیرانه آمریکا باعث بروز مشکلاتی برای کشورهای دیگری نظیر سنگال، ساحل عاج و هاییتی نیز شده، به طوری که بخشی از هواداران و حتی برخی داوران به دلیل محدودیتهای ورود، امکان حضور در مسابقات را ندارند.
هزینههای هنگفت و جنجال بر سر بلیتها
یکی از نقاط انتقاد شدید، قیمت بالای بلیتهاست. بلیت فینال که قرار بود حداکثر ۱۵۵۰ دلار باشد، تا ۸۶۸۰ دلار نیز به فروش رسیده است. استفاده از مدل قیمتگذاری پویا و همچنین کمیسیون ۳۰ درصدی فدراسیون جهانی از هر بلیت فروخته شده، موج عظیمی از نارضایتی در بین هواداران برانگیخته است. حتی قیمت حملونقل عمومی، تا بیش از ۱۰۰ دلار در مسیرهایی مثل نیویورک به نیوجرسی افزایش یافته است.
چالشهای زیستمحیطی و آب و هوایی
گسترش جام جهانی و وابستگی بالا به حملونقل هوایی منجر به افزایش چشمگیر انتشار گازهای گلخانهای خواهد شد. فعالان زیستمحیطی این دوره را "آسیبزنندهترین جام جهانی به آب و هوا" میدانند. افزون بر این، نگرانی از گرمای شدید و مخاطرات سلامتی بازیکنان و تماشاگران در چندین شهر وجود دارد؛ موضوعی که باعث انتقاد از مدیریت ریسک فیفا شده است.
ایران و هوادارانش؛ میان سیاست و فوتبال
تیم ملی ایران در شرایطی پا به این جام میگذارد که با محدودیتهای جدی سفر، مشکلات صدور ویزا و احتمال فشارهای سیاسی روبروست. بهویژه دو دیدار ابتدایی در لسآنجلس – شهری با جمعیت بالای ایرانی – به صحنهای پرمخاطب و احتمالاً پرتنش تبدیل خواهد شد.
آیا جام جهانی میتواند وحدتبخش باشد؟
با وجود شعار فیفا درباره وحدت و همگرایی ملل، ترکیب سیاست، هزینههای گزاف و بحران زیستمحیطی باعث شده است تا این رویداد، از یک جشن صرفاً فوتبالی فاصله بگیرد و به آوردگاهی برای کشمکشهای جهانی تبدیل شود. سوال اصلی اینجاست که تا چه اندازه فوتبال میتواند نقش وحدتبخش خود را در این فضا ایفا کند و مخاطبان ایرانی تا چه حد میتوانند حضوری بیدغدغه داشته باشند؟
ارسال دیدگاه