حضور تیم ملی هائیتی در جام جهانی ۲۰۲۶ نه تنها جشن یک موفقیت ورزشی بلکه نماد امید برای ملتی است که سالها با خشونت، بحران انسانی و بلایای طبیعی دست و پنجه نرم کردهاند. از سال ۱۹۷۴ تاکنون، این دومین باری است که هائیتی در جام جهانی حضور دارد و این بار تمام نگاهها به بازیکنانی است که بسیاری از آنها خارج از خاک کشور رشد یافتهاند.
در سال ۲۰۰۴، وقتی تیم ملی برزیل برای یک بازی نمایشی به پورتو پرنس، پایتخت هائیتی، سفر کرد، دو روز آرامش نسبی به شهر برگشت و حتی گروههای مسلح برای لحظاتی اسلحهها را زمین گذاشتند. حضور برزیل در هائیتی و حمایت سنتی مردم این کشور از تیم برزیل، پیوندی خاص میان فوتبال و صلح خلق کرده است.
این تیم، که سرمربی آن حتی پا به خاک هائیتی نگذاشته و اکثر بازیکنانش در خارج از کشور به دنیا آمدهاند، نشاندهنده زخمها و تنوع جامعه هائیتی است. بازیکنانی مانند دوکن نازون که با انگیزه ملی و آگاهی از نقش اجتماعیشان وارد زمین میشوند، به نسلی جدید درس امید و مسئولیت میدهند.
بازیکنانی چون وودنسکی پیر که در محلات محروم هائیتی رشد کردند، الهامبخش مردم کشورشان هستند. در فقدان منابع و شرایط زندگی دشوار، فوتبالیستهای هائیتی به نماد ایستادگی بدل شدهاند. هواداران برای تماشای مسابقات با جمعآوری تجهیزات انرژی و تلویزیون، محافل پرشور فوتبالی برپا میکنند.
با وجود بازیهای خانگی که در کوراسائو برگزار میشود و ناآرامیهایی که حضور هواداران در ورزشگاه را دشوار کرده، امید مردم قطع نشده است. جوامع هائیتی در کشورهای مختلف از تیم حمایت میکنند و بازیکنان نیز با قلب و روح برای ملتشان میجنگند.
در نخستین بازی جام جهانی امسال، هائیتی با اسکاتلند روبهرو خواهد شد و سپس بار دیگر با تیم محبوب گذشتهشان یعنی برزیل دیدار میکند. برای بسیاری از مردم هائیتی، فوتبال فرصتی است تا برای لحظاتی از مشقات روزمره فاصله بگیرند و پدیدهای ملی را گرامی بدارند. شاید این بار فوتبال بتواند جرقهای برای صلح و هویت ملی بیشتر در دل بحرانها باشد.
ارسال دیدگاه