نیکولاس جاری، تنیسور ۲۹ ساله اهل شیلی، در ویمبلدون ۲۰۲۵ با غلبه بر بسیاری از مشکلات جسمی و روحی توانست به جمع ۱۶ نفر برتر مسابقات برسد. این موفقیت با لحظهای احساسی همراه شد؛ ورود پسر سهسالهاش به زمین و گریه از شدت خوشحالی، هم برای خودش و هم تماشاگران تاثیرگذار بود.
یک سال پیش، برای این ورزشکار همیشه رو به پیشرفت اتفاقی شوکهکننده افتاد: یک صبح از خواب بیدار شد و متوجه شد نمیتواند چشمانش را باز کند؛ همهچیز در حال چرخش بود و از تعادل هیچ خبری نبود. این وضعیت هرگز برایش بیگانه نبود اما شدت آن این بار متفاوت بود. تشخیص پزشکان، "التهاب عصب دهلیزی" بود؛ بیماریای که در آن عصب وصلکننده گوش و مغز ملتهب میشود و باعث سرگیجه شدید و مشکل در تعادل میگردد.
در آن زمان، جاری پیشرفت چشمگیری داشت و حتی به فینال مسترز رم رسیده بود. پزشکان تخمین زدند روند بهبودش، سه هفته طول بکشد، اما مشکل هنوز هم گاهی به سراغش میآید. خودش گفت: «یادم میآید گوشی موبایلم دستم بود اما نمیتوانستم پیام تایپ کنم. از شدت تلخی این اتفاق، گریهام گرفت؛ از دست دادن کارهایی که همیشه بدیهی است.»
با این حال، تنیس به نوعی فیزیوتراپی و راه بازگشت برای جاری تبدیل شد. او که تا رده ۲۰ جهان بالا رفته بود، به دنبال بیماری، سقوط کرد و تا رتبه ۱۴۳ پایین آمد. اما حالا با همین اراده و پشتکار، توانسته بار دیگر بدرخشد و نه فقط خودش، بلکه خانواده و طرفدارانش را به وجد بیاورد. این پیشرفت، معنای خاصی هم دارد: پدربزرگش، خایمه فیول، در سال ۱۹۷۴ نیز در همین مرحله ویمبلدون بازی کرده بود.
فراز و نشیبهای راه جاری نشان میدهد که پشت موفقیتهای تنیسورهای بزرگ جهان، چه چالشهای انسانی و خانوادگیای نهفته است. برای تماشاگر ایرانی، داستان او نمادی از تلاش بیپایان و امید به آینده است؛ حتی وقتی که مسیر زندگی ناخواسته میلرزد، عشق به ورزش و خانواده میتواند بزرگترین انگیزه باشد.
ارسال دیدگاه