ابی بریكول، یکی از ورزشکاران مدالآور بریتانیا در تنیس با ویلچر، داستان آغاز مسیر ورزشی خود را به صورتی کاملاً اتفاقی تعریف میکند. وی در سال ۲۰۱۵ به عنوان یکی از اعضای گروه جمعآوری توپ در مسابقات قهرمانی تنیس با ویلچر بریتانیا در ناتینگهام بود که پیشنهادی ساده اما سرنوشتساز گرفت: خودش وارد زمین شود و بازی کند.
بریكول که مبتلا به بیماری شآرکو-ماری-توت و سیست نخاعی است، توانست علیرغم چالشهای جسمی، مسیر موفقیت را پیدا کند و حالا پس از گذشت کمتر از یک دهه، نه تنها به عنوان ملیپوش پارالمپیک انگلستان در بازیهای پاریس حاضر شد، بلکه به رتبه ۲۳ جهان نیز دست پیدا کرده است.
وی حضورش در مسابقه نمایشی این هفته در همان مرکزی که نخستینبار وارد دنیای تنیس شد را نقطه عطفی در دوران ورزشی خود میداند و تأکید میکند: «این مکان برای من بسیار معنادار است. اینجا جایی بود که مسیر حرفهایام را شروع کردم، جایی که فهمیدم میتوان متفاوت بود و پیروز شد.»
این رقابت بخشی از برنامههای گرامیداشت پنجاه سالگی تنیس با ویلچر است و برای بریكول و دیگر علاقمندان فرصتی است تا بر موفقیتهای گذشته تأمل کنند. وی میگوید: «ورزش دری به دنیایی جدید برایم گشود، جهانی که در آن پذیرش و دوستی معنای واقعی یافت و آموختم میتوانم با وجود تفاوتها بدرخشم.»
او امیدوار است پس از تجربه پارالمپیک، روزی روی چمن ویمبلدون بازی کند: «حضور در ویمبلدون یکی از بزرگترین آرزوهایم است.»
ارسال دیدگاه