فیلیپ کلمان، سرمربی بلژیکی پیشین تیم فوتبال رنجرز، پس از پایان پر فراز و نشیب ۱۶ ماه کار در این باشگاه، پرده از احساسات خود نسبت به مهمترین نقطه عطف دورانش برداشت؛ فینال جام اتحادیه اسکاتلند. او معتقد است که نتیجه این بازی حساس، آغازگر پایان دوره مسئولیتش در رنجرز بود.
رنجرز در آن برهه با فاصله ۹ امتیازی از سلتیک، برای کسب جام در شرایطی سخت پا به میدان گذاشت و در نهایت با شکست در ضربات پنالتی، نه تنها از قهرمانی بازماند بلکه فشارها بر کلمان دوچندان شد. او در مصاحبهای اعتراف میکند: «اگر برنده میشدیم، صبوری هواداران و مدیران بیشتر میشد.»
از دید یک ایرانی، چنین شرایطی یادآور فضای ملتهب باشگاههای پرطرفدار فوتبال کشورمان است؛ جایی که شکست در فینالها، بار روانی مضاعفی را بر مربیان و بازیکنان تحمیل میکند و صبر هواداران به حداقل میرسد. همانطور که کلمان به صبر مدیریتی و ثبات ساختاری اشاره میکند، میتوان تفاوت حمایت و فرصت دادن به مربیان در فوتبال اروپا و ایران را به خوبی حس کرد.
او همچنین به مشکلات مالی باشگاه اشاره میکند و میگوید با وجود کاهش چشمگیر هزینه دستمزدها، به دلیل عدم وجود بازیکنان جوان بالقوه و قراردادهای رو به پایان، امکان درآمدزایی مطلوب میسر نبود. این چالش، برای فوتبالیستهای ایرانی و مدیران ورزش کشورمان نیز ملموس است؛ جایی که باشگاهها میان سیاستهای توسعهای و فشار برای موفقیت آنی ماندهاند.
کلمان معتقد است با جذب مهرههای جوان و مستعد، رنجرز آینده مالی بهتری خواهد داشت و موفقیتهای آینده دور از انتظار نیست. او میگوید: «چهار یا پنج بازیکن اکنون به حدی رسیدهاند که برای باشگاه سودآور باشند.» این نگاه توسعهای در فوتبال ایران نیز میتواند مدل مناسبی برای خروج از چرخه ناکامیهای موقت باشد.
ارسال دیدگاه