یادداشتی بر عملکرد معجزهآسای تیم ملی فوتبال زنان انگلیس در یورو ۲۰۲۵
تیم ملی فوتبال زنان انگلیس بار دیگر ثابت کرد که در دنیای فوتبال هیچ غیرممکنی وجود ندارد. آنها در یورو ۲۰۲۵، باوجود شروع ضعیف و غیبت ستارههای کلیدی، بار دیگر به فینال یک تورنمنت بزرگ رسیدند؛ اتفاقی که برای سومین بار متوالی رخ میدهد و بسیاری را به وجد آورده است.
شروع پرفراز و نشیب
همه چیز برای انگلیسیها در سوئیس با حاشیه آغاز شد. خداحافظی ناگهانی مری ارز دروازهبان و فران کربی هافبک کلیدی و عدم آمادگی جسمی و ذهنی کاپیتان تیم، میلی برایت، باعث شد بسیاری از کارشناسان شانس انگلیس برای تکرار قهرمانی اروپا را کم بدانند. اما تیم با هدایت سارینا ویگمن و روحیه قوی بازیکنان مسیری متفاوت را رقم زد.
مرحله گروهی: فشار و بازگشت
انگلیس در اولین بازی خود مغلوب فرانسه شد و رکورد ویژهای را به جا گذاشت: اولین تیمی که بعد از قهرمانی در دوره قبل، دیدار افتتاحیه دوره بعد را باخت. اما این شکست پایان ماجرا نبود و با تغییرات تاکتیکی مربی و عملکرد درخشان لورن جیمز و دیگر بازیکنان، تیم هلند را ۴-۰ در هم کوبید و در ادامه ولز را با نتیجه قاطع ۶-۱ از پیش رو برداشت تا به مرحله بعد برسد.
جنگندگی در برابر سوئد
در مرحله یکچهارم نهایی، انگلیس با سوئدی روبهرو شد که تمام بازیهای خود را برده و فقط یک گل خورده بود. انگلیس دو گل عقب افتاد اما در واپسین دقایق توسط لوسی برنز و میشل آجیمانگ بازی را به تساوی کشاند. در ضربات پنالتی هم هرچند چهار پنالتی انگلیس مهار شد، اما نهایتاً این تیم بود که جواز صعود به نیمهنهایی را گرفت؛ نمادی از روحیه جنگندگی و امید تا آخرین لحظه.
پشت سر گذاشتن حواشی و اتحاد تیمی
نزدیک به دیدار نیمهنهایی، جِس کارتر از برخوردهای نژادپرستانه گلایه کرد. تیم و کادر فنی با حمایت جمعی، اتحاد و انسجامشان را نشان دادند و حتی تصمیم به توقف حرکت نمادین زانو زدن گرفتند تا راههای تازهای برای مقابله با نژادپرستی پیش بگیرند.
نیمهنهایی تاریخی مقابل ایتالیا
مقابل ایتالیا، انگلیس ابتدا غافلگیر شد و عقب افتاد. اما بار دیگر، در لحظات پایانی، آجیمانگ گل تساوی را زد و کلویی کلی موفق شد در دقیقه ۱۱۹ گل پیروزیبخش را به ثمر برساند. این دو گل، دیرترین گلهای ثبتشده در تاریخ یورو زنان بودند.
چشمانداز نهایی
انگلیس حالا بار دیگر میخواهد یک حماسه جدید بسازد؛ این بار برابر یکی از دو قدرت دنیا یعنی اسپانیا یا آلمان. همانطور که لوسی برنز پس از بازی گفت: «ما تا لحظه آخر میجنگیم و هیچوقت تسلیم نمیشویم.» این روحیه، الگویی است که میتواند برای اهالی فوتبال در ایران نیز الهامبخش باشد: باور به تیم، ایستادگی تا آخرین برگه بازی و اتحاد واقعی.
ارسال دیدگاه