در مسابقات ویمبلدون ۲۰۲۶ بخش زیادی از بازیکنان بریتانیایی در همان دور نخست حذف شدند، به طوری که ۱۵ نفر از ۱۹ نماینده این کشور با شکست زودهنگام روبهرو شدند؛ آماری که از سال ۱۹۸۸ بیسابقه بود. کامرون نوری، تنها بازیکن سید شده بریتانیا، نیز در دور ابتدایی مقابل مایکل ژنگ آمریکایی شکست خورد و حذف شد.
غیبت جک دریپر و اما رادوکانو به دلیل مصدومیت، امیدهای بریتانیا را کاهش داد و انتقاداتی نسبت به ضعف ساختار تنیس این کشور دوباره مطرح شد. تحلیلگران معتقدند که سطح پایین رنکینگ بازیکنان بریتانیایی و تعداد اندک نفرات حاضر در جمع ۱۰۰ نفر نخست جهان، دلیل اصلی ناکامیهای اخیر است.
تیم هنمن، قهرمان سابق ویمبلدون، تأکید کرد که نباید تنها با یک روز بد قضاوت کرد، اما مشکل کمی بازیکن مطرح در سطح جهانی مشهود است. حضور اندک بریتانیاییها در جدول اصلی تورنمنتها عمدتاً با دریافت کارت دعوت یا سهمیه بوده است و کمتر کسی توانسته از مسیر ردهبندی جهانی وارد شود.
مصدومیتهای پرتعداد نیز ضربه مضاعفی به تیم وارد کرده است؛ از جمله مصدومیت دریپر، رادوکانو و سونای کارتِل که باعث شد بریتانیا باز هم نماینده چندانی در مراحل پایانی نداشته باشد.
هرچند فدراسیون تنیس بریتانیا به رشد تعداد بازیکنان میانرده ردهبندی جهانی اشاره میکند، اما به گفته کارشناسان، تحقق موفقیت در سطح بالای گرنداسلم مستلزم داشتن بازیکنان متعدد در میان برترینهای دنیا است. در بخش دو نفره مردان شرایط به مراتب بهتر است و چندین بریتانیایی در جمع برترینهای جهان قرار دارند.
در نهایت بسیاری بر این باورند که برای کاهش فاصله بریتانیا با کشورهای موفق تنیس، باید تمرکز بیشتری بر جذب استعدادهای متنوع و حمایت مؤثرتر از بازیکنان جوان با پیشینههای مختلف اجتماعی انجام گیرد.
ارسال دیدگاه