کریستیانو رونالدو در سن ۴۰ سالگی بار دیگر تاریخسازی کرد و با تیم ملی پرتغال موفق شد سومین جام اروپایی خود را بالای سر ببرد. این بار، قهرمانی در لیگ ملتها با پیروزی در ضربات پنالتی مقابل اسپانیا به دست آمد؛ رقیب سنتی و دیرینهای که قهرمانی در این دوره لیگ ملتها و یورو ۲۰۲۴ را در کارنامه داشت و این نخستین ناکامی آنها پس از جام جهانی ۲۰۲۲ بود.
رونالدو با زدن گل دوم تیمش، شمار گلهای بینالمللی خود را به عدد خیرهکننده ۱۳۸ رساند تا بار دیگر نشان دهد سن برایش فقط یک عدد است. او در این فصل از لیگ ملتها با هشت گل، تنها یک گل کمتر از ویکتور گوکرز از سوئد به ثمر رساند و همچنان مهره کلیدی پرتغال باقی ماند. حتی تعویض شدن او در دقیقه ۸۸ هم مانع تاثیرگذاریاش نشد.
در سمت مقابل، رسانهها دوئل بین رونالدو و لامین یامال ستاره ۱۷ ساله اسپانیا را داغ کرده بودند؛ اما در عمل، این رونالدو و به ویژه نونو مندز بودند که دست بالا را داشتند. مندز موفق شد یامال را مهار کند، خودش گل بزند و لقب بهترین بازیکن زمین را نیز به دست بیاورد. یامال در این بازی تقریبا محو شده بود و تجربه بزرگی کسب کرد.
برای روبرتو مارتینز، سرمربی پرتغال، این قهرمانی معنای ویژهای دارد؛ چرا که پس از ناکامی با نسل طلایی بلژیک، نخستین عنوان جدی ملی خود را کسب کرد و حالا مشکوک بودن به آینده او در تیم ملی پرتغال زیر سوال بیشتری رفته است. حتی شایعه حضور مورینیو یا ژرژ ژسوس به جای او فعلا تا جام جهانی ۲۰۲۶ به عقب افتاده است. طبق آمار، رونالدو در دوران مارتینز بهترین آمار گلزنی ملی خود را داشته است.
در ایران، فوتبال دوستان همیشه رونالدو را به دلیل تلاش و انگیزه مثالزدنیاش تحسین میکنند و این موفقیت جدید، نمونهای دیگر از قدرت رهبری و انگیزه بالای اوست که برای فوتبالیستهای ایرانی هم الهامبخش است.
در نهایت، این قهرمانی لیگ ملتها علاوه بر اینکه قدرت پرتغال و تجربه رونالدو را اثبات کرد، ستارهای جدید به نام نونو مندز را نیز به دنیای فوتبال معرفی کرد؛ بازیکنی که شاید الگو و رقیب بزرگی برای لامین یامال باشد.
ارسال دیدگاه