در فاصله یک سال از خداحافظی اسکاتلند پیش از یورو ۲۰۲۴، بار دیگر هواداران با همان حس شکست و ناامیدی مواجه شدهاند؛ تساوی یا شکست مقابل تیمهایی بسیار پایینتر از سطح انتظار، زنگ خطر را برای فوتبال این کشور به صدا درآورده است. دیدار اخیر اسکاتلند با ایسلند – تیمی که خود در خانه برابر کوزوو شکست خورده – با عملکردی ضعیف، بیانگیزه و دلسردکننده همراه بود. حالا دیگر کسی نشانی از آن تیم جنگنده و با روحیهای که قبلاً در اروپا اسپانیا و کرواسی را به چالش کشیده بود، نمیبیند.
دادهها نگرانکنندهاند: چهار پیروزی در ۲۱ بازی اخیر، دوازده شکست و گلهای خورده بیشتر از دو برابر گلهای زده. این نتایج مطمئناً برای هواداران و کارشناسان فوتبال اسکاتلند قابل قبول نیست و پرسشهای زیادی درباره میزان پیشرفت حقیقی تیم در سالهای اخیر ایجاد میکند.
با وجود اینکه استیو کلارک موفق شده دو بار اسکاتلند را به جام ملتهای اروپا برساند و بهترین دوران صعود از دهه ۹۰ میلادی را رقم بزند، اما ناکامی در جام جهانی و حذف ناامیدکننده در هر دو تورنمنت اروپایی باعث شده تا این موفقیتها زیر سایه تردید قرار گیرند. ناامیدی و انتقادها نسبت به استراتژیها و عدم نتیجهگیری ملموس، فزونی گرفته است. از خود کلارک نقل قول شده که "۷۵ درصد احتمال" دارد قراردادش را تمدید نکند. برخی هواداران خواهان جدایی او شدهاند، اما با توجه به نتایج گذشته، هنوز اعتبار مطلوبی نزد فدراسیون دارد.
با نزدیک شدن مرحله انتخابی جام جهانی ۲۰۲۶ و رویارویی با تیمهایی نظیر دانمارک، یونان و بلاروس، هواداران و کارشناسان انتظار دارند روحیه جنگندگی و عزم گذشته دوباره به تیم بازگردد. بازیکنان با کیفیت بیشتری در اختیار هستند، اما حالا همه میدانند اعتماد صرف به اسمها و گذشته کافی نیست.
این روزها شاید آخرین فصل حضور کلارک روی نیمکت اسکاتلند در راه باشد؛ فصلی که هرچند با دیدارهای دوستانه همراه است، اما نحوه برخورد با این لحظات حساس، میتواند میراث نهایی این مربی را برای همیشه در تاریخ فوتبال اسکاتلند رقم بزند.
ارسال دیدگاه