توماس توخل، سرمربی فعلی تیم ملی فوتبال انگلیس، مسیری متفاوت و منحصربهفرد تا قله مربیگری فوتبال را پیموده است. او اواخر دهه ۱۹۹۰ میلادی و زمانی که هنوز فوتبال حرفهای را به خاطر مصدومیت کنار نگذاشته بود، در کلوپهای شبانه و بارهای شهر اشتوتگارت مشغول به کار بود و با برخی از ستارگان صحنه هیپهاپ آلمان دوستی نزدیکی داشت.
پس از مصدومیت شدید زانو و کنار رفتن از فوتبال، توخل وارد دنیای کارگری شد و شغلهای گوناگونی از جمله جمعآوری لیوان و بطری تا سرویسدهی و تهیه کوکتل در Radio Bar اشتوتگارت را تجربه کرد. او در این دوران، اعتمادبهنفس و مهارت تعامل با افراد را کسب کرد؛ ویژگیهایی که بعدها در حرفه مربیگریاش بسیار به کار آمد.
نقطه عطف اصلی زمانی اتفاق افتاد که رالف رانگنیک، مربی سرشناس آلمانی و استاد تاکتیک، از فعالیت توخل در بار مطلع شد و با تماس با او، پیشنهاد کار در حوزه مربیگری جوانان را ارائه داد. توخل که ابتدا تردید داشت، سرانجام این پیشنهاد را پذیرفت و مربیگری در آکادمی اشتوتگارت را آغاز کرد و به تدریج استعداد تحلیلی و دید تاکتیکی فوقالعادهاش شکوفا شد.
همکاری با مربیان بزرگی مثل هانسی کلایچ و تربیت بازیکنان نامداری چون سامی خدیرا و ماریو گومز از دیگر نقاط مهم این مسیر حرفهای بود. توانایی بهکارگیری رویکردهای مدرن، علاقه شدید به جزییات و تحلیل مسابقات، توخل را به شخصیتی تاثیرگذار در مربیگری فوتبال بدل کرد.
اکنون، سه دهه پس از آن روزها، توخل یکی از مهمترین آزمونهای زندگی حرفهای خود را در جام جهانی ۲۰۲۶ پشت سر میگذارد و تلاش میکند نامش را به عنوان اولین مربی خارجی فاتح جام جهانی با انگلیس ثبت کند.
ارسال دیدگاه